Yeşim
@ysmlc
11 okur puanı
Aralık 2018 tarihinde katıldı
Yavuz Bahadıroğlu'nun okuduğum ilk kitabı ve bu yaşıma kadar okumadığıma çok üzüldüm. Kitabı okurken yazarın üslubu, dilinin akıcılığı kesinlikle su götürmez bi gerçeklikte müthiş. Normalde tarihi romanlardan çabuk sıkılıyodum fakat bilgiyi direkt bilgi olarak değil de tamamen olay örgüsü şeklinde vermesi sürükledi. Ayrıca kitabı bitirdiğimde harzemşaha olan kızgınlığımın geçmesi uzun sürdü. Artık ölmüş Allah rahmet etsin ama kitaba kendimi o kadar kaptırmışım ki cengiz han bir yandan kıpçaklar diğer yandan yaptıklarıyla ürpertti ve kızdırdı. Türkmenlere olan saygım daha da arttı. Gerçekten vatanseverlermiş. Kesinlikle okunmalı.
Reklam
Kitaba başladığımda kadının çocukluğundan itibaren yaşadığı duygulardan bahsetmesi ilk başta hoşuma gitti. Fakat ilerledikçe sürekli duygularından, aşkından bahsetmesi, olayın hemen hemen olmaması kitabın sürükleyiciliğini çok azalttı bence. İyi ki ince bir kitaptı da çabuk bitti.
Bilinmeyen Bir Kadının MektubuStefan Zweig · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2022266,4bin okunma
Spoiler içerir!
Kitabı bitirdiğimde aklıma gelen ilk cümle hayır bildiklerinizde şer, şer bildiklerinizde hayır vardır sözü oldu. Kitapta suç işleyen bir insanın ,vicdan azabını hafifletmek için kendine ait olmayan parayı dağıtıp, insanlara ne denli keyif verdiğini ,onların mutluluğunu gördükçe de kendinden de vermeye başlaması, yaşamını şekillendirecek kaynağı bulması ve daha bir çok farketmediği ,yaşamadığı hayatı idrak etme süreci var . Hikaye kahramanının iç sesi, düşünceleri oldukça yoğun. Olay anlatımından çok, iç sesini okuyoruz. Fakat ben bu düşüncelere kapıldım sürükledi ve sıkmadı.Kitap çok kısa tadında bırakılmış. Vermek istediği mesaj da bir o kadar değerli aslında. Bu durumda mutluluğun, insanlardaki gerçek sevince sebep olmanın verdiği haz olduğu sonucu çıkarılır bence.
Bir mahalledeki insanların içler acısı hayatlarından kesitler var. Ama benim çıkardığım sonuç insanların hırsı kapıldığı aşkları maddiyata düşkünlüklerinin sonucunda arkalarında bıraktıkları enkaz kırdıkları kalpler düşüncesizlikler yakalarını bırakmamış ve ya kendilerinin ya da arkasında bıraktıklarının "dertten ölüm" olmuş çoğunun sonu. Aslında bizi merhamet duygusu adı altında birleştiren de bu değil mi? Acılarımız...
