7
@yubaba7
Living is easy with eyes closed
10/10
2017 1. kitabı
Bu kitap beni depresyondan çıkartmıştı, ki zaten Paulo Coelho kitaplarının böyle bir etkisi oluyor genelde.
Kitabın içeriği hakkında bilgi vermeyeceğim ben çünkü nasılsa ona bir şekilde ulaşabilirsiniz.
Benim diyeceğim şey sadece şu, eğer vazgeçmiş, bıkmış ve yorulmuş bir ruh halindeyseniz bu kitabı kesinlikle alıp okuyun arkadaşlar.
Çünkü kitabın sonunda içinize anlamsız bir yaşam isteği giriyor ve hayata hevesle devam edebilin diye bir amaç bulduruyor size.
Şahsen benim hayatımın romanıdır.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Fikirlerin derya deniz olduğu bir kitap·272 syf.·Edebiyat
9/10
2022 19. kitabı
Kitabın başındaki Dorian Gray yüce biri. Hatta sanat için bir ilham kaynağı.
Kitabın sonunda ise o sanat eseri Dorian, kötü olan bütün duyguların ete kemiğe büründüğü bir forma dönüşüyor.
Bunun en baştaki sebebi de etrafındaki insanlar.
Oscar Wilde, kişilik oluşumundaki çevresel faktörlerin etkisini çokça okurun gözüne sokuyor kitapta aslında. Şöyle diyor sonra, "Çünkü bir insanı etkilemek ona kendi ruhunu vermektir. Etkilenen kişi artık kendi fikirleriyle düşünemez."
Lord Henry de sağolsun bunu Doriana karşı çokça uyguluyor. Henry, yaşamın amacı güzellik arayışıdır diyor, Dorian ruhunu şeytana satıyor. Henry, tanrı korkusu cesarete engeldir diyor, Dorian bir zaman sonra Hallward'ın deyişiyle dine küfrediyor. Kendine hep yeni heyecanlar ara diyor, Dorian değerli taşlardan duvar halılarına kadar farklı farklı işlerle haşır neşir oluyor. Sen aşka aşık bir adamsın diyor, Dorian aşığım dediği kadını saçma bahanelerle hayatından çıkarıyor.
Ve belki benim fark edemediğim daha nice şeylere önayak oluyor Lord Henry. Sadece o da değil diğer tüm insanlar güzelliği yüzünden bir sorumluluk veriyorlar ona. O da sonunda bunu kaybetmemek için saf halini yitirip ruhsuzlaşıyor.
Kısaca Dorian Gray suçludur, utanmazdır, sefildir. Ama bu durumdan tek sorumlu kendi değildir.
Tıpkı bugün olduğumuz kişilerden yalnızca bizlerin sorumlu olmaması gibi.
Hallward bir portre yaptı, yapmamalıydı. Henry kalpsiz bir kişi yarattı, yaratmamalıydı.
Şu alıntıyla birlikte Dorian Gray yolculuğumu sonlandırıyorum
"Modellik yaptığıma pişmanım. Hatırasından bile nefret ediyorum. O tablo bana bir oyunun dizelerini çağrıştırıyor; Hamlet'ti sanırım. Dur bakayım, nasıldı:
Bir hüznün resmi gibi
Kalpsiz bir yüz"
Puan vermedi·220 syf.·
2022 12. kitabı
Çok etkileyici bir roman değildi benim için ama kötü de değildi.
Fazılın hayatına birileri giriyor, bir şeyler yaşıyorlar, sonra onlardan bir şeyler öğreniyor.
Edebiyat, antropoloji, ülke gündemi, mitoloji...
Ve Fazıl karakteri şekilleniyor.
Hepimiz gibi Fazıl da yaşadığı şeylerin toplamı oluyor yani.
Kitabın sonunda kehribar renkli ışığı bekleyen Fazıl bir klişe, o Fazılı oluşturan etkenlerse tesadüftür diye yorumlayabiliriz sanırım Kaan Hocanın deyişiyle.
Hayat Hanım'a gelecek olursak benim için tam bir soru işareti olarak kaldı. Kimdir, nedir, geçmişi nasıldı hiçbir sorunun cevabı yok.
Ya da şimdi düşündüm de, aslında boşlukların olması daha mı iyi oldu.
Hayat hanım insanları etiketleyerek, tanımlayarak almıyor hayatına çünkü. Bizim de kendisini kalıplara sokmadan kabul etmemizi istemiştir belki.
Bunun dışında en çok Nermin ve Kaan hocanın olduğu kısımları sevdim. Bir de Hayat Hanım'ın belgesellerini. Mesela artık dünyanın her yirmi bin yılda bir titrediğini ve o anda ne olacağını biliyorum.
