Yüksel Yüksel
@yuceonus
Çocukların hayatına " çok radikal ve yeni fikirler hakim olmaya başladı.
Çocukların dışarıda güvenle oyun oynayamayacağı düşüncesi- insanlık tarihinde görülmemiş bir şey bu.
Çocuklar her zaman birlikte oyun oynamışlar, çoğu zaman yetişkinlerin doğrudan gözetimi altında olmadan. ... insanlık tarihinin tamamında böyle olmuş hep. Buna birdenbire hayır demek çok tehlikeli-- çocuklara baş aşağı uyuyun demek gibi bir şey. "
Önceki tüm insan toplumlarının düşündüğü şeyin tersine dönmesi bu.
Sayfa 240
Reklam
Üzüldükleri veya kızdıkları zaman küçük çocukların bir yetişkin tarafından yatıştırılmaya ihtiyaç duyduklarını söyledi. Yeterince yatıştırıldıysak büyüdükçe kendi kendimizi yatıştırmayı öğrendiğimizi. Ailemizin bize verdiği rahatlama ve gevşemeyi içselleştirdiğimizi.
Oysa stresli anne babalar-- kendi kabahatleri olmadan-- çocukların yatıştırmakta zorlanıyorlar, çünkü kendileri çok gerginler.
Bu yüzden çocukları da kendilerini sakinleştirmeyi öğrenemiyorlar. Bunun sonucunda güç durumlarda öfke ya da endişeyle yanıt verme ihtimalleri artıyor-- ki odaklanma becerisini mahveden duygular bunlar.
Uç bir örnek veriyor Alan: evinizden çıkarıldığınız gece çocuğunuzu ihtiyaç duyduğu şekilde rahatlatmayı deneyin bakalım. Bunun nedeni sadece yoksulluk değil diye ekliyorum orta sınıftan anne babalar da stres yaşıyorlar. " Hayat şartları şu an pek çok anne babaya öyle ağır geliyor ki çocuklarına istikrarlı, huzurlu, destek verici bir ortam sunamıyorlar. "
Bu keşif karşısında verilebilecek en kötü yanıt "anne babaları suçlamak". Bu olsa olsa stresi arttırıyor, çocuklar için daha fazla sorun yaratıyor ve gerçeği ıskalıyor: "Ellerinden geleni yapıyor o anne babalar çocuklarını sevdikleri konusunda hiç şüphen olmasın."
Ebeveynlik bir ortam içinde meydana geliyor -- o ortam anne babaları strese maruz bıraktığında Çocuklar da bundan etkileniyor ister istemez.
Sayfa 225
Son derece bireyci bir kültürde yaşıyoruz, sorunlarımızı bireysel hataları olarak görüp bireysel çözümler aramaya itilip duruyoruz.
Odaklanamıyor musun ?
Aşırı kilolu musun?
Depresyonda mısın ?
Bu kültürde şöyle düşünmemiz öğretiliyor bize:" Benim hatam bu. Bu çevresel sorunlardan kurtulmanın bireysel bir yolunu bulmam gerekiyordu."
...
Sorumluluk tek tek bireylerin sırtına yüklendiğinde sırf kendi davranışlarını değiştirerek çözüm bulmaları söylendiğinde sorun daha da büyümüş olsa olsa.
Sorun nasıl çözülmüş peki diye araştırdım ve tek bir yanıt çıktı karşıma:
ÇÖZÜM
sıradan vatandaşlar bilimsel kanıtları öğrenip birlik olduklarında ve hükümetlerinden bu şirketlerin kendilerini zehirlemesine son verecek şekilde yasaları değiştirmelerini talep ettiklerinde gelmiş.
Sayfa 208
Bugün Nasıl ki-- Tristan'dan öğrendiğim gibi-- ne zaman telefonunuzu elinizden bırakmaya kalksanız perde arkasına yeniden elinize almanız için uğraşıp didinen bin tane mühendis varsa,
ne zaman işlenmiş gıdaları bırakmaya çalışsanız pes edip geri dönmeniz için uğraşıp bilinen bir grup uzman pazarlamacı var.
Siz daha bilincine bile varmadan Çok önce olumlu duyguları sağlıksız gıdalarla ilişkilendirmeniz için ellerinden geleni yapıyorlar.
Beni beynimin sağlığından ziyade tamamen kendi kar marjlarını besleyecek şekilde programlanmışlar.
Sadece beni de değil bir kuşağın daha damak tadını bozup dikkatini çalmaması için kapatılması gerekiyor bu makinenin.
Sayfa 203
Çalışma saatleri arttıkça
insanlarda dikkat dağınıklığının arttığı,
üretkenliğin azaldığı
ve
"bu iş yüklerinin Sürdürülebilir olmadığı" sonucuna varmışlar.
Sayfa 184
Reklam