Seda Dağdelen
@yucesedaa
Her kitap, başka bir Seda’yı gün yüzüne çıkarıyor. Unutmamak için burdayım, kitapların bendeki tesiri burada! Peki, sen hikayelerin neresindesin?
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Pierre Franckh – Rezonans Kanunu (Kendime Notlar)1000Kitap
Bu kitap bilimsel bir eser değil, onu baştan söyleyeyim. Ama okurken düşündüğüm şu oldu: “Güzel düşünmenin kime ne zararı var?” Pierre Franckh’ın anlattıkları, daha çok spiritüel bir zemine dayanıyor. Evrenle, frekansla, niyetle ilgili şeyleri bilimsel olarak ispatlamak zor ama yine de insana iyi geliyor.
Kitabın temel mesajı şu: Ne düşünüyorsan, neye odaklanıyorsan, onu hayatına çekersin. Her şey titreşimden ibaret ve biz de bu titreşimlere göre rezonansa giriyoruz. Pozitif düşünce pozitif olayları, negatif düşünce de olumsuzlukları çağırıyor diyor. Belki kulağa biraz Pollyanna gibi geliyor ama bir yandan da kendime şunu sordum: Sürekli kötü düşünmek, en kötü ihtimalleri kurmak bana ne kazandırdı? Pek bir şey değil. Yaşadığımız çağda haberler kötü, diziler kötü, filmler hatta kitaplar bile bazen…
O zaman neden güzel düşünmeyi denemeyeyim?
Kitap, “Evren hayır kelimesini anlamaz” gibi iddialarla geliyor. Yani “borçsuz olmak istiyorum” demek yerine “bolluk içindeyim” demeyi öneriyor. Bu noktada dili nasıl kullandığımızın bile bilinçaltımızı nasıl etkilediğini hatırlatıyor. Gerçekten istediklerimize odaklanmamız gerektiğini söylüyor, kaçındıklarımıza değil.
Evet, bilimsel bir temele dayanmıyor. Deney, veri, kanıt gibi şeyler bu kitapta yok. Ama yine de bazı şeyleri sorgulamama sebep oldu: Ne kadar bilinçli düşünüyorum? Gün içinde zihnimde dönen tekrarlar ne kadar destekleyici? Ve gerçekten, olumlu düşününce enerjim değişiyor mu?
Kendime hatırlatmalar:
• “Olmasın” değil, “olsun” diyerek düşün.
• Zihinsel tekrarlar ve olumlu iç konuşma ruh halimi etkiliyor.
• Bilimsel olmayabilir ama denemekten zarar gelmez.
• Gerçekten ne istediğimi belirlemeden evrenin anlamasını bekleme.
• Olumlu düşüncenin somut sonucu olmasa bile, iyi hissettiriyor. Bu bile yeterli.
Sonuç
Martı Jonathan Livingston: Sınırları Aşan Bir Yolculuk1000Kitap
Martı Jonathan Livingston, sıradanın dışına çıkmanın, alışılmadık olanı keşetmenin ve gerçek bilgelik yolculuğuna çıkmanın öyküsüdür. Bu kitabı ilk defa lise yıllarımda okumuştum. O zamanlar beni etkileyen, Jonathan'ın sınırlarını aşma cesaretiydi. Aradan yıllar geçti ve bir kez okuduğumda, satırlar arasında daha önce fark etmediğim noktalara takıldığımı fark ettim. Bu da bana, Martı Jonathan Livingstone'un zamansız bir öykü olduğunu, her yaşta farklı bir pencere açabileceğini gösterdi. Bir martının kendi sınırlarını aşma çabasını, bilgeliğe ve gerçek özgürlüğe ulaşma serüvenini anlatırken, aslında öğretmenler, öğrenme süreci ve toplumsal normlar hakkında da derin mesajlar içeriyor.
Jonathan, diğer martılardan farklı olarak uçmayı sadece yiyecek bulmak için bir araç olarak görmez. Onun için uçmak bir sanat, bir bilgelik yoludur. Bu açıdan bakıldığında, Jonathan bir öğrencidir; sürekli deneyen, hata yapmaktan korkmayan ve normları sorgulayan bir öğrenci. Ama aynı zamanda bir öğretmendir de, çünkü öğrendiği her şeyi başkalarına öğretmek ister. Gerçek bir öğretmen gibi sabırlıdır, öğrencilerine kendi yollarını bulmaları için alan tanır ve onlara alışılagelmiş düşüncelerin ötesinde bir dünya olduğunu göstermeye çalışır.
Toplumun koyduğu normlar ise Jonathan'ın yolculuğunda en büyük engellerden biridir. Sürünün geri kalanı, uçma sanatını geliştirmenin anlamsız olduğunu, sadece temel kurallara uymanın yeterli olduğunu düşünür. Fakat Jonathan, alışılagelmiş kuralların dışına çıkmakta ısrar eder. Bu anlamda kitap, eleştirisiz kabullenmeye dayalı bir eğitim anlayışına da meydan okur. Gerçek öğrenme, sadece bilgi edinmek değil, sınırları zorlamak ve farklı yollar keşfetmekle mümkün olur.
Alıştırma ise kitapta farklı bir anlam kazanır. Jonathan, büyük hedeflere ancak sürekli
Çizginin dışındakiler...1000Kitap
Malcolm Gladwell’in Outliers kitabı, başarıyı yalnızca bireysel çaba ve yetenekle açıklayan klasik anlatıyı sorguluyor. Gladwell, başarılı insanların hikâyelerini inceleyerek, onları diğerlerinden ayıran şeyin büyük ölçüde doğuştan gelen avantajlar, çevresel faktörler ve fırsatlar olduğunu ortaya koyuyor. Bu bakış açısı, kişisel çabanın önemini küçümsemiyor; ancak başarının, bireyin kontrol edemeyeceği koşullarla iç içe olduğunu gösteriyor.
Kitabın temel dayanak noktalarından biri 10.000 saat kuralı. Gladwell, bir alanda ustalaşmak için uzun yıllar süren yoğun çalışmanın kaçınılmaz olduğunu öne sürüyor. Ancak bu noktada kritik bir detay var: Herkesin 10.000 saat harcayabileceği bir ortamı olmuyor. Bill Gates’in genç yaşta bilgisayarlara erişimi olması ya da The Beatles’ın Hamburg’da sayısız kez sahne alma fırsatı bulması gibi örnekler, yeteneğin yalnızca zamanla değil, içinde bulunulan koşullarla da geliştiğini gösteriyor.
Gladwell ayrıca doğum tarihinin ve kültürel mirasın başarı üzerindeki etkisini çarpıcı örneklerle açıklıyor. Kanada’daki hokey oyuncularının çoğunun yılın ilk aylarında doğmuş olması tesadüf değil; çünkü küçük yaş gruplarında birkaç aylık yaş farkı fiziksel avantaj sağlıyor ve bu, yıllar içinde büyük bir avantaja dönüşüyor. Benzer şekilde, Asya toplumlarında pirinç tarımıyla gelen çalışma disiplini, öğrencilerin matematikte daha başarılı olmasına katkı sağlıyor.
Bu noktada kitap, başarı anlatısına daha geniş bir perspektif kazandırıyor. İnsanların bireysel yetenekleri kadar, içinde doğdukları sosyal çevre, ebeveynlerinin onlara sunduğu imkânlar ve hatta kültürel alışkanlıklar başarılarını belirliyor. Bireysel çaba elbette önemli; ancak bu çabanın hangi ortamda ve hangi koşullarda harcandığı, sonucu büyük ölçüde şekillendiriyor.
Gladwell’in