Ah tanrı, ah tanrılar!
Ah sefil varlıklar olan biz
N'apmalı bu koca dünyada bir bașına
Yalnızlıktan kendi mezarını kazmalı
Ah! Sevgili eșim, cânım, can yoldașım
Kaç, git, uzaklaș kop bağlanma benden,
Sana huzur gelmez kendinden bașka bireyden.
Gökteki tanrı, yerdeki alaycı sefil
Der șeytanı yaratan insandan başka var mı sefil?
Tanrı șeytanı doğurdu attı üzerimize ey kebir!
Belki de ben korkak olacağım. Kocaları, çocukları kendilerinden sökülüp alınırken milyonlarca kadın da korkaktı -hiçbiri yapması gerekeni yapmadı. Bizler sizin korkaklığınızdan zehirlendik. Sen gidersen ben ne yapacağım? Ağlayacağım, inleyeceğim, kiliseye koşup sana hafif bir görev vermeleri için Tanrı'ya yalvaracağım. Ve belki de gitmeyenlerle alay edeceğim öyle mi?