Zaten niye umutlanmıştım ki? İnsan hayatının bir yerinde hayatına bakar ve anlar, anlamıyorsa aptaldır, ben aptal değilim, ama yine de umutlandım bir aralar, hatırlayamadığım bir zaman aralığında hayatıma baktım ve umutlandım.
Bir gül bu karanlıklarda. Yeter ki gül.
İnsan kaybedecek neyi olduğunu belki kendi de bilmiyordur. Kaybedince anlıyordur. Hatta anlamıyordur bile. Niye dolmuyor dediği bir boşlukla yaşamaya alışıyordur.