Kendimi bildim bileli, hikayeler anlatan bir kadının yanındaydım, hafızası olmuştum onun. Emanetçisi. Kelimelere, hikayelere sahiptim. Azize'den toplamıştım hepsini. Ondan dinlediklerimle yeni hikayeler uydurmaya başladığım gün bana, git, demişti. Uzaklara git artık. Bir gün bunun olacağını bilirmiş gibiydi. Toydum. Uzaklar ise cazibeli. Gitmek zaten hep baş belası. Bana izin veren de madem o, tereddüt etmeden çıktım yola. Evinden çıkamayan korkakların hayalidir gitmek, dillerine dolayıp dururlar: Gidelim. Ben Azize'nin torunu, gözü kara kızı! Korkmak ne kelime! Yol benim, kader benim. Alır başımı giderim!