Yine ustadin ilginc romanlarindan biri. Okurken orada kaziklanan turistler gibi hissettiriyor, bunu okuyucuya yasatmak cok basarili.
Jargonuna hakim olmaya calisirken biraz sure oraya gidiyor ama cok akici bir kitap. Kitabi okurken hep bir tebessum ediyorsunuz. Turizm sektorundeki karmasik iliskileri ve donen dolaplari cok guzel anlatiliyor. Hakan gunday zaten insan psikolojisine hakim bir yazar. Turizm sektorunun icerisinde olanlar kesinlikle okumali.
Jargonun tamami:
abuş: salak, aptal; salaklık
ahçik: kız, kadın
ahparik: erkek kardeş; arkadaş
ataka: para
camper: yürü, ikile
camperlemek: uzaklaşmak, gitmek, uzamak
ceviz: kötü, işe yaramaz, uyduruk
çikolata: isviçre frangı
dacik: türk
deşalamak: kovmak
hanut: parsa, yüzde
has: saf/ham altın
kevaşe: fahişe
kokz: kokain
malafa: yüzük ölçüsü almaya yarayan alet
mart: erkek
meter: seks
meterlemek: seks yapmak, kazıklamak
miralama: bakmak, izlemek
montür: çeşitli takılarda taşın yerleştirildiği çerçeve
nasıf: bir şeyi iki eşit parçaya bölen; ekmek.
pafküf: sigara, esrar
paks: kişi, müşteri
papi: baba
pasan: akdeniz kasabalarındaki kuyumcular
Da Vinci Şifresi ile başlayan ‘Dan Brown’ çılgınlığının bir parçası iseniz, buyrunuz onun yerli versiyonu ya da devamı. Yazarımız, çok çalışkan ve çok ciddi araştırmalar yapmış, herhalde ya da bence en gizemli ve anlaşılması zor bir metin olan Kabala başta olmak üzere, hem Musevilik hem de İslamiyet konusunda çok kapsamlı bilgilerle, temposu hiç düşmeyen, gerilimi hep belirli dozda tutmayı beceren bir kitap yazmış. Dini yorumlar doğru mudur hiçbir bilgim yok ama kitap, eğer bu yürü seviyorsanız, kendisini çok güzel okutturuyor. Bir kitabı daha var elimde yazarımızın, ara vermeden onla devam edeceğim.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Selda Uygur: Babalar ve Kızları
“Denizleri çok severim… Rüyalarım… Taşların rengi de gökyüzü gibi kasvetlidir… Bu her gece böyle olur…”
Bu şiirsel sözler, Babalar ve Kızları’nın açılış sahnesinde yer alıyor. Türk Edebiyatı yepyeni bir kalemin doğuşuna tanıklık ediyor bir süredir. Selda Uygur, Fazlı Necip’in Ah, Anne romanını günümüz Türkçesine aktaran ve Türk Edebiyatından Örneklerle “Edebiyat ve Kıskançlık” adlı çalışmalarıyla tanınan akademisyen bir yazar.
Romanında pek çoğumuzun ama özlemle ama kasvetle dalıp gittiği o ölgün deniz manzaralarını işlemiş sevgili Selda. Denizin verdiği huzuru ve aldığı canları okudum bu eserde ve babaannesini… O mistik heyecanları bilirsiniz elbette, ölülerle konuşmaktan bahsediyorum. Ölümün kokusunu bilmeyeniniz kaldı mı? Ah bazılarınız anlayacaktır beni; insan olmak, düşünebilmek ve farkında olmak ne zordur bilirsiniz -ölümün kıyısında yaşarken. Rüyalardan bahsediyorum, kaçmayın; bitmek bilmeyen döngülerden, büyük ve kederli nefeslerden ve gecenin en zor saatlerinde yaşanan o ani irkilişlerden, uyanışlardan…
Şanslıysanız, gecenin bu saatinde, yanı başınızda birisi vardır ve o kişi size ne olduğunu sormuştur. Ya kimse yoksa? Ya kimse size bir şey sormamışsa? Ya kimsecikler sizi sarıp sarmalamamışsa? İşte o zaman üzülmekte haklısınız derim. Yazık. Çok Yazık. İşte sevgili Selda, rüyalarından uyanırken adeta denizde boğulur gibi oluyor, tasvir ediyor ve yaşıyor o anı. Peki, ama neden? Ölülerle dans ediyor çünkü ve ekliyor -unutmadan:
“Ölülerle dans edebilen birini kimse üzemez.”
Kelimeler akmaya devam ediyor. İstanbul’un o eski yokluklar içindeki halini okuyoruz. Ancak yine de bir umut var o yıllarda. Kavganın, hasretin, kaosun, sanatın, edebiyatın ve kalabalığın şehri İstanbul’da yaşanıyor Babalar ve Kızları’na dair ne varsa. Kıskançlığın kitabını yazmış olan
İlk okuyuşumda sadece yaşanan olaylara odaklandığım bir kitaptı. Üstünden neredeyse 3 sene geçti ve ben tekrar elime aldım bu kitabı. Gerçekten ilginç bir kitap. Farklı bir bakış açısıyla okuyunca daha farklı yönlere odaklandım. Şu an Selim'in yaşadığı olaylara değil , kendisini hatırlama ve tanıma sürecinde girdiği duygulara odaklanıyorum. 2 bin yıl önce yaşamış ve kendisini unutmuş bir adamın kendini hatırlama sürecine şahit olmak garip bir deneyim oldu benim için. Tek kelimeyle tarif edecek olsam "garip" derdim. Kitabı okurken düşündüğüm diğer bir nokta ise Ayşe'nin durumunda olsam ne yapacağımdı. Birbirlerine yabancılaşmış iki insan nasıl aynı hayatı paylaşabilir ki ? Eğer Selim Ayşe'nin çabalarına olumlu yaklaşsaydı Ayşe'ye yürü ben arkandayım derdim. Ama güler yüz bile görmüyor Ayşe :(
Helllöööö
Sonunda severek okuduğum bir kitabın yorumu ile anında gelebiliyorum. Aslında bu kitabı sevebileceğimi çok düşünmemiştim çünkü ilk 100 sayfa cidden biraz yavaş ilerliyor ama sonrasında öyle bir güzelleşiyor ki.. Hem duygulandım hem de kahkahalar attım
Kitabın benim için favori karakteri kesinlikle Büyükanne Mimi:) Kadının kafasına ve yaptıklarına aşık oldum:d İleride böyle çılgın bir büyükannne olmak istiyorum resmen
Perci kesinlikle kendi değişimi ile tüm çevresini değiştirdi diyebiliriz. Ama bunun da gizli kahramanı kesinlikle Mathias(arkadaşı). Yani onunla birlikte hazırladığı liste olmasa başlayabilir miydi bilmiyorum. Gerçekten hayatınızda ki insanlar o kadar önemli ki. Sizi geriye çekecek, düşürecek değil de daima yanınızda olup sizi yükseltmeyi bilecek birileri olsun hayatınız da. Pes etmeye çalışsanız bile o sizi kaldırsın. Bu da böyle bir ara dipnottu.
Ve Percinin annesini kesinlikle boğmak isteyeceksiniz. En sevmediğim her şeyi kendinin bildiğini sanan ve dediğini yaptırmaya çalışıp sürekli insanların hayatına müdahale eden tipler.. Gerçekten böyle bir anne olmamak için tüm tuşlara basabilirim ya :d
Ve kitabın sonlarına doğru öyle bir sahne var ki...Vay canına yürü be kızım demeden edemedim.
Eh kitabın kesinlikle diğer favori ikilisi Nate ve Lilah oldu. Aralarında ki baba-kız ilişkisinde kendi oğlumla olabilecek geleceği gördüm resmen:d
Ve son olarak Perci, Nate, Lilah, Mathias ve diğerleri ile mutlaka tanışmalısınız:)
Irvin D. Yalom’un Nietzsche Ağladığında kitabı bana göre insanın kaderiyle savaşmasını değil, onu fark edip bilinçli şekilde kabul etmesini anlatıyor. Kitap boyunca şunu hissettim: İnsan rahatlığı seçerek değil, kendi hakikatinin peşinden giderek huzura yaklaşabiliyor.
Nietzsche’nin düşüncelerinde mutluluk değil, anlam arayışı daha baskın. Çünkü insan bazen acıyı tamamen yok edemiyor; fakat onu nasıl taşıyacağını seçebiliyor. Bu yüzden kitap bana “kaderinin seni ezmesine izin verme, onu kabul et ve yolunda dimdik yürü” düşüncesini hissettirdi.
Bir diğer etkileyici tarafı ise insanın kendinden kaçmasının aslında en büyük yorgunluk olmasıydı. Kitap, insanın kendi acısıyla dürüstçe yüzleşmesi gerektiğini söylüyor. Belki huzur da tam olarak burada başlıyor: Kendini kandırmayı bıraktığın yerde.
Bazı kitaplar okunup biter, bazıları ise insanın zihninde yaşamaya devam eder. Nietzsche Ağladığında benim için ikinci türden bir kitap oldu.
