Bir kuyruklu yıldızı ölüm kapıya gelmiş gibi yorumlayan cehâlet,iç dünyasında Allah'la,kendisiyle,insanlarla barışık olamayanların galeyanlarını kamçılamıştı anlaşılan.Dürüst olamayan nefisler bir kuyruklu ile sarsılmış,pişmanlık gözyaşları bile döküyorlardı.Heyhât!..İnsan bilmediğinden korkuyordu.
Romanımı kapatırken:"Tanrım!"diyorum."Onlar da insan!Acı onlara!Kendileri gibi,başkalarının da insan olduklarına inandır onları!"
Ötekiler,o hayvan gibi sürülüp götürülenler...Onlar da insandı!
Sen bu iki Rus'a anlat,bebek!De ki,ne isterlerse veririz.At veririz,üzüm veririz;tütün,para,koyun veririz.Ama toprak vermeyiz.Anlat onlara,iyice anlat!De ki,bizim topraklar yurt parçasıdır;toprak bizim değil,ulusundur.Eh,ulus toprağını nasıl veririz?Söyle bana,nasıl veririz?İnsan her şeyini verir,ama canını nasıl verir,söyle bana!