yarısına kadar sevişin de rahatlayın diye okudum, sonra kaydı tabii. Ben o kadar sevmedim, bu konsept edebiyatta biraz sıktı artık. Herkes nasıl bu kadar hastası olmuş anlayamadım, okuması dingin ve keyifliydi tabii, orası ayrı konu ama intikam temasının bu şekil sorgusunu beğenemedim gitti. Çok konseptsel olduğu için kurgunun biraz beslenmesi gerekiyormuş zannımca, zannımsa zan olsa da neyse.
ille de ille de intikamsa, bknz monte cristo kontu?
spoiler içerir :)
İlk incelememi yazmanın verdiği heyecan ve kitabın bende yaratmış olduğu hayal kırıklığından bahsederek konuya girmek istiyorum. Ünlü yazar Orhan Pamuk'un büyük bir heves ve beklentiyle Kırmızı Saçlı Kadın eserini bugün itibariyle bitirmiş bulunmaktayım. Yazımın içerisinde genel anlamda başka bir eserden esinlenildiğine dair örneklerde bulunacağım. Afgan yazar Khaled Hosseini'nin 2003 yılında yayınlanmış eseri olan Uçurtma Avcısı romanı ile Orhan Pamuk'un 2016 yılında yayınlanmış eseri olan Kırmızı Saçlı Kadın romanı arasındaki bağlantılar hakkında yoğunlaşacağım. Her iki eserde de ana karakterlerin yazar olmak istemesi, aileleri tarafından toplum nezdinde saygı gören bir meslek edinmeleri için zorlanmaları, içine kapanık bir karaktere sahip olmaları, çocuk sahibi olamamaları, baba sevgisinden mahrum olmaları, mahrum kaldıkları sevgiyi başka karakterden temin etmeye çalışmaları, babalarının siyasi görüşlerinin ve hayata bakış açılarının benzerliği, iki ana karakterin de Firdevsi'nin Şahname'sinde yer alan Rüstem ve Sührab hikayesini fütursuzca benimsemesi, evlat sevgisini çok sonra tatmaları fakat aradıkları mutluluk duygusunu elde edememeleri aklıma gelen ve bahsetmeden edemeyeceğim mühim benzerlikler olarak ön plana çıkıyor. Romanın benim için diğer hayal kırıklıkları ise olay örgüsünün çok kopuk bir biçimde işlenmesi diyebilirim. Belki de beklentimi yüksekte tuttuğumdan bu hayal kırıklığını yaşamış bulunuyorum. Son olarak romanın sonunda alenen bir mesleği zan altında bırakması, kanunda, mevzuatta veyahut yönetmelikte yer almayan şeyleri 2015 yılında yaşanmış olarak dile getirmesi ise hayretler içerisinde kaldığım diğer bir konu olarak hafızamda epey bir süre yer edinecek gibi görünüyor. İlk incelememin yazmış olmamın verdiği heyecandan siz kıymetli okurların
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Dert Etme Allah BiliyorDin
“Bu kitap bana şunu öğretti: İnsanlara anlatamadığım her şeyi, Allah zaten biliyormuş.”
Bilal Civelek’in Dert Etme Allah Biliyor kitabı, kalbi kırılmış, yorulmuş, sessizce mücadele eden herkes için yazılmış bir teselli kitabı gibi.Yazar, insanın içinden geçenleri, kimseye söyleyemediği acıları, gizli duaları ve sessiz çığlıkları öyle bir anlatıyor ki, okurken kendini görünmüş hissediyorsun.
“Bazen kimseye anlatamadığım şeyleri Allah’a fısıldadım… Bu kitap bana o fısıltıların duyulduğunu hatırlattı.”
“Kalbim kırıldığında sustum… Meğer susmak bile bir dua biçimiymiş.”
Əsərin baş qəhrəmanı, sənət uğruna öz mənliyindən qurban verən Oktaydır. O xalqına çox bağlıdır. Bütün etdikləri xalqının ziyalanması, və onların yalanlarla əhatə olunmuş dünyada biraz da olsun həqiqəti görmələri üçündür. Bu səbəbdən o Elin oğludur, yəni ki, Oktay Eloğlu.
Əsər tək kəlimə ilə möhtəşəm idi. Bir gəncin teatr sənəti uğrunda apardığı mübarizə və cahil kəsimin bütün inadlarına rəğmən hədəfindən dönməməsi. İnsan belə əsərlər oxuyanda, bəzi məqamları günümüz ilə müqayisə edəndə ona gülünc gəlir, məsələn Xanımların səhnədə çıxışına, teatra getməsinə, başıaçıq gəzməsinə icazə verilməməsi kimi şeyler. Amma bir tərəfdən də, vaxtilə belə şeylərin həqiqətən olduğunu bilmək insanı incidir. Çünki bu diyar, neçə dahilərin, sənətkarların və ədiblərin yuvası olmuşdur. Belə bir xalqa ancaq inkişaf və tərəqqi yaraşır. Vaxtilə ədiblərimiz bu uğurda daima mübarizə aparıb, hətta bəziləri bunun uğrunda öz canından keçiblər. Lakin çevrilib günümüzə baxanda, belə cahilliklərin hələ də davam etməsi insanı məyus edir. Amma ki, bəzən də düşünürsən ki, hərkəs özünün layiq olduğu həyatı yaşayır, Ömər Xəyyam demişkən;
Cəlladına aşiq olmuşsa bir millət,
İstər əzan, istər zəng dinlət.
Etiraz etmirsə sürü kimi illət.
Layiqdir ona hər cür zillət...
Bir zamanlar maarifliyə aşiq olan xalq, indi cəlladı olan cəhalətə aşiqdir çox təəssüf ki...
13. CiltDin
Kütüb-i Sitte/Muhtasarı Tercüme ve Şerhi 13. Cilt
Cenab-ı Hak şu âyeti de Ebu Tâlib hakkında indirmiştir. (Meâlen): “Sen, sevdiğin kimseyi hidayete erdiremezsin. Ancak Allah dilediğine hidayet verir. Doğru yolda olanları en iyi bilen de O'dur” (Kasas 56).
Hz. peygamberi çok sevip de Ebu Talib'in durumundan etkilenmemek mümkün değil. Ama benim kafaya taktığım kısım onun cennetlik mi cehennemlik mi olması değil, bu benim meselem değil. Allah ne takdir ettiyse o olmuş, olur, olacak zaten. Sadece bazen buna benzer şeyler hissettiğim zaman seren diyorum hz. peygamber ikna edememiş değil, Allah nasip etmemiş. Hissettiğin bu, farklı değil. Ben birileri iyi olsun, doğru olsun isteyebilirim de Allah o durumu murad etmemişse nasip etmemişse ben kimim. Ayrıca da hz peygamberin imtihanından minicik bir halini imtihan oluyorsam ona da ses çıkarmak haddime değil.
"Sen, benim yaratılmamdan önce Allah tarafından takdir edilen bir şey sebebiyle mi beni kınıyorsun?"
Cildin sonuna doğru kader meselesi başladı ve bu cümle hadisin tamamını bilmiyorum ama hz Adem ve Hz Musa ile ilgili bir hadiste Hz Adem'in Hz Musa'ya kurduğu bir cümle. Bu cümleyi nasıl okursan oku bir döngüye girersin. Demek ki alimlerden bazıları başından bazıları sonundan bu hissi açıklamaya çalıştı yıllar yılı. Ben kader konusunda çok sıkışık hissetmiyorum.Hem aşırı teslimiyetçiyimdir hem de her şeyi de kendimden biliyorum. Yaptığım için başıma geldiğini de, yazıldığı için yaptığımı da kabul ediyorum. O gün nefret ettiğim şeyi bugün çok istiyorsam bu benim türümde bir canlının içinde neler barındırabileceğini gösteriyor. Masum filan değiliz yani. İrademiz var. Kader de hak. Yani bence Hz Adem evet yaptım, yapacağımı da biliyordu ki yazmıştı ama benim iradem bunu yapmaya engel olamadı, Allah istese yaptırmazdı ama o