reyhanz
@zastruga
Değerler sarsılmadığı müddetçe rehber sakıncalı değildir.
Şu anda okuduğu kitaplar
"Sevgi Ustalığı"
1999 yılında yayınlanmış, sevmenin ve öz farkındalığın her boyutunu Toltek öğretisi çerçevesinde konu edinen, Meksikalı bir yazar olan Don Miguel Ruiz tarafından kaleme alınmış kitaptır. Yazarın Dört Anlaşma ve Beşinci Anlaşma kitaplarını da okumuş biri olarak söylemeliyim ki üç kitaptan herhangi üç paragrafı, herhangi bir sırada bir araya getirseniz yine de akış bozulmayacaktır: aynı mistik kaynak ve bu kaynağın neoşamanistik esintileri. Modern dünyayı Toltek öğretileriyle tanıştırma görevi üstlenmiş yazarın kendi kültüründen, kimliğinden, içine doğduğu dünyadan azade, üst perdeden bir çağrı yapması gibi bir beklentiniz varsa bu konuda hayal kırıklığına uğrayabilirsiniz. Nitekim kitapta yer yer farklı din, inanç ve öğretilerin konu hakkındaki tezahürlerine yer verilse de sufiyane bir kucaklayıcılık beklemek yersiz olacaktır (her ne kadar böyle bir iddiada görünse de).
Kitabın oldukça sade ve basit bir anlatımı var öyle ki verilen örnekler dahi herhangi bir köşe yazısı ya da günce tadında. Yine de yazarın basit bir dille bu denli derin bir konuyu aktarmadaki başarısını teslim etmek gerek.
"Gerçek olanın kimsenin desteğine ihtiyacı yoktur (sy. 106)."
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
İdeal imalathanesi?
Okurken ellerinizi ve kollarınızı kendinize siper ederek tipiye karşı yürüyormuşsunuz hissiyatı uyandıran ve açık sözlü olmasının yanı sıra saldırgan bir dille yazıldığına kanaat getirdiğim E. M. Cioran’ın yazmış olduğu kitaptır. Batı edebiyatında sıkça rastlanan soğuk gerçekçilikten çok umutsuz bir yaklaşım: entelektüel umutsuzluk ve dahi uzman körlüğü. Yazarın Fransız oluşu ve kitabın 1949 gibi bir tarihte yazılmış olması muhteviyatının yazarın içinde bulunduğu jeopolitik ortamın düşünsel bir yansıması olması düşüncesini kaçınılmaz kılıyor; “Yunan ve Fransız uygarlıkları dışında, şakacı bir zihin açıklığıyla şeylerdeki zarif hiçliğin gösterisini sunan bir uygarlık biliyor muyuz?” (s. 11).
Yazar toplum normlarını kesin ve katı bir dille reddederek düşün sistemini kendinden emin bir şekilde savunuyor. Öyle ki “hiç” hiçbir zaman bu kadar anlam karmaşasını yüklenmemiştir belki de.
Başarılı bir çevirisi olmakla beraber okuma akışını yavaşlatacak derecede başarılı olduğunu söylemeden geçmeyeyim.