On iki emir ikiye indirildi. Biri işverenler -seçilmişler, paralılar- için, adeta ruhban sınıfına olduğu gibi "Para kazanacaksın," diyen; diğeri de çalışanlar -köleler, astlar- için "İşini kaybetmeyeceksin" diyen iki emir.
Ve zaman geçtikçe daha da net fark ettiği şey, paraya tapınmanın bir din seviyesine gelmiş olmasıydı. Belki de bize kalan tek gerçek din budur - gerçekten hissedilen tek din.