Zeynep
@ze00
12 okur puanı
Aralık 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Hastalıklar, felaketler, savaşlar. Her biri insanlığı sarsmış yüzlerce, binlerce kayıp vermesine sebep olmuşlar ama her felaketin ardından güzel şeyler olur der gibi edebiyata yeni şeyler katıp ilerlemesini sağlamışlardır.
Jack Londan'da yaptığı araştırmalarla 'Kara Veba'yı' Kızıl Veba'ya dönüştürmüş ve bu hastalığın insanlığın sonunu getirebileceğini düşünüp, kıyamet sonrası edebiyatın öncülerinden olan bu kitabı yazmış. Çok da iyi yapmış.
Olaylar, onlarca bilim-kurgu, kıyamet sonrası yaşamı konu edinen kitaplar ve filmler izlemiş biri için çok da şaşırtıcı olmasa da, 1912 yılında yazılmış ve bu türün öncülerinden olan bu eserin hâlâ etkileyiciliğini koruduğunu itiraf etmek gerek.
Tek eleştirim bu kadar kısa olması. Keşke daha uzun daha ayrıntılı yazsaydı Jack London. Bu şekilde de okurken heyecanı, olayların şiddetini hissettim. Fakat duygulara inebilmek için çok da yeterli değildi.
Yıl 2020 bizler de aynı şeyi korona için düşünüp,sonun yaklaştığını hissediyoruz. Fakat Kara Veba da, Ispanyol Gribi'nde olduğu gibi, bunun da bir son olmadığını-- yani umarım olmadığını-- düşünmek için de olsa okunacak güzel bir eser.
Hesaplaşma
-spoiler içerir.
Aklımda kalan ve üzerine birkaç cümle yazabileceğim son bölüm dışında yorum yapmak gereksiz geliyor.
O bölümse, doğal olarak, yaratıcıyla konuşma bölümü.
Yaratıcısıyla hesaplaşan bir insanın verebileceği en doğal tepkileri vermiş hissi uyandırdı. Yaratıcısına kafa tutan , yaşamak isteyen, onun yazdıklarından memnun olmayan bir canlı. Her bir insanın tanrısıyla yapacağı bir diyalog örneğiydi bu okuduğum. Isyan, varlığını kabullenememe, hele yokluğuna, özgür irade kavramının olmayışına dayanamama. Yazgısına boyun eğmeme. Hatta yaşamak için tanrısına baş kaldırma.
Daha nasıl yazılabilirdi ki.
Bir roman kahramanı ancak bu kadar kurgu ve bu kadar gerçekçi olabilirdi.
Hapishane anıları, sırf hapishaneden biraz olsun uzaklaşmak için gidilen hastanede yaşananlar , özgür adamlar gibi hissetmek için mahkumların ellerinde daima bulundurmak istedikleri para, mahkumların
Martin'i anlamak.
Normalde bir kitap karakteri aşkını anlattığı zaman sıkılır, zorla da olsa o bölümleri okumaya çalışırdım. Kendimi böyle şeyleri sevmeyen biri olarak tanımlamıştım. Ta ki Martin Eden ile tanışana
Ruhumuzdaki yumru
Her birimiz içimizde birer 'öteki' taşıyoruz. Olmak istediğimiz ama olamadığımız. Hatta sırf olamadığımız için kıskandığımız bazen ise içten içe düşman olduğumuz birer 'öteki'. Fakat Golyadkin'den iyi durumda olduğumuzu da unutmamak gerek -kim bilir belki yanılıyorumdur, belki daha kötü durumdayızdır- Çünkü bizler içimizdeki 'ötekini' o kadar çok bastırıp ezmişiz ki, her birimizin içinde birer yumru olarak kalmış. Hatta bu yumru zamanla ruhlarımızın sessiz birer parçası haline gelmiş. Öyleki, değil dışarı çıkıp hayatımıza müdahale etmek, gün ışığı dahi görmemiş.