Rezil ve Yalnız
Mukayyet ol bana, sabır tükendi
İçim dışım sürekli kışla grisi
Kimse değilsin, zehir zemberek zebercet öfkesinde cinnet
Herkes ayrı cehennem, herkes aynı kıyamet
Gösterim yasak, hafızamda tuzaklar
Çığ düşerdi aklıma hatırladıkça
Silindi yüzler, kaldı sesler
Gözlerinde keder gizlenen bütün köpekler
Ordayım ben ayaklar altı günler
Güldüren bir trajediydim, yavaşça ürküten
Açıldı perde, uzun tirat, kayıp suflör
Belirsiz her yön
Sahiden vuruldu dublör
Kolla kendini şehrin kayıp şairi
Okunmayacak esamen, yazılmayacak tarihin
Kimdi kim bilir kılıçlı gösteri
Sihirbaz bir akşam harbiden kendini kesti
Rezil ve yalnız, gözlerim kapandı ben
Utancın halkasından bir zırh kuşandım
Gözlerimde gümüş pullu limanlar bağlı
Lodoslarda kaybolup soluksuz kaldım
Rezil ve yalnız, gözlerim kapandı ben
Utancın halkasından bir zırh kuşandım
Gözlerimde gümüş pullu limanlar bağlı
Lodoslarda kaybolup soluksuz kaldım
Terli yorgun ve sarhoş atlar
Gözlerimden her akşam bi' yalnız atlar
Kayıp mayıslar
Bu sen değilsin, karlı bir akşam bıçak yedin
Hafızan silindi, tüm gülümsemen değişti
Bazen Tolstoy'un İvan'ı olur, yalnızlığa terk edilirsin. Raif Efendi'nin Maria'sı gibi sevilmek,
Dostoyevski'nin Yeraltı'sına inip orada yaşamak istersin.
Bazen de Victor Hugo'nun idam mahkumu olup nedensiz bir ölüme gidersin.
Camus'un Meursault'su gibi kendi hayatına yabancılaşır, Oğuz Atay'ın Selim'i gibi kelimelerin ağırlığı altında ezilirsin.
Birini sevip aşkından yanarken Stefan'ın bilinmeyen kadını olur, aşkını mektuba dökersin.
Nazım'ın Piraye'si olur aldatılırsın.
Turgut Uyar'ın Tomris'i olur, bozuk saat misali yüreğinin durduğu yerde olursun.
Werther gibi yanlış kişiye vurulur, kalbinin kime kapılacağını kestiremezsin.
Ve en sonunda Zebercet gibi, hiç gelmeyecek bir yolcuyu ömrün boyunca beklersin.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kabil’in KürsüsüDuygu ve Düşünce
Derya’nın evliliği bitirmek için bulduğu bahane ne kadar hafifse, Zebercet’in onu yok etmek için kuşandığı nefret o kadar ağırdı: Her şey salondaki bir yapay çiçek yüzünden başlamıştı.
Gece yarısını çoktan geçmişti. Salondaki eski ahşap saatin tik takları evin içindeki ağır ve tekinsiz sessizliği her saniye daha da derinleştiriyordu. Zebercet, pencerenin kenarındaki gölgelerin arasına sinmiş parmaklarının arasında sönmüş duran sigaraya bakıyordu. Kafasının içi akşamüstü yaşanan o absürt, o inanılması güç tartışmanın uğultusuyla doluydu.
Her şey Zebercet’in akşam eve gelirken salona koymak için aldığı sıradan bir yapay çiçek yüzünden başlamıştı. Derya çiçeğe bakmış, "Ben evimde böyle sahte, ruhsuz şeyler istemiyorum. Hayatımı da bu plastik yapraklar gibi soldurdun zaten. Artık dayanamıyorum; sırf bu çiçeği bile sormadan eve getirmen senin bencilliğinin kanıtı. Boşanmak istiyorum," demişti.
Görünüşte her şey bir yapay çiçek yüzünden çıkmıştı; o kadar saçma, o kadar fındık kabuğunu doldurmayacak bir nedendi ki bu... Ama Zebercet için bu saçmalık, arkasındaki o korkunç gerçeği gizleyen bir paravandı. Derya bu incir çekirdeğini doldurmayacak bahaneyle ondan kopmak, bu evden gitmek istiyordu.
Derya mutfağa doğru su içmeye giderken Zebercet’in zihnindeki o asıl karanlık, o saplantılı dehliz açıldı. Onu asıl çıldırtan öfkeden deliye döndüren şey ne o uyduruk çiçek bahanesiydi ne de evliliğin bitmesiydi. Zebercet’in zihni, tamamen tensel bir mülkiyetçiliğin pençesindeydi. Derya’nın bedenini; o güne kadar yalnızca kendisine ait olmuş ve bundan sonra da yalnızca kendisine ait olması gereken bir haz kaynağı olarak görüyordu.
"Boşanmak" demek, Derya’nın o evden çıkıp gitmesi demekti. Yani o tenin, o dokunuşların, o yatak odası sırlarının bir başkasına açılması demekti. Zebercet
ibrahim kırılmak puttan eskidir, bilmiyorsun.
bilmiyorsun yakmayınca ateş seni
burada yangınlar ne turuncu ne zebercet ne âh u figan
göğ yarıklarından yağmur taşıyor gözlerime
boşluk ve devletle hüzün yetiştiriyorum
ayağımı bir suya takılı halde gülenler beni
bilmiyor oysa,
şurama dayanıyorum ibrahim, bütün kemiğimle bıçağa
bir uzağın sırtı gibiyim, yakışmıyorum dünyanın hiçbir penceresine.
ben değilim nergislerle beklenen...
değilim morsüsen, çatkapı bir otobüs sevinci.
beni bıçağına ısmarla ibrahim, elinden hiçbir şeyin gelmediğiyim.
yolda belki allah bulurum, yolda belki cehennem.
beni üzülmüş bir çocuğun kalbine ısmarla ibrahim
baltanın suçu yok,
sevmek puttan eskidir, bilmiyorsun.
şu belimin kırılmışlığını öldür,
saçlarımın dökülmüşlüğünü, üzülmüşlüğünü ellerimin.
beni ayetine sür, beni gazozuna bağışla ibrahim
hem gül hem gürz taşıyorum içimde, bilmiyorsun.
dargınım sabahlarına dünyanın, sokaklarına kızgınım, ağaçlarına küs.
yaşamak da bazen intihardır ibrahim, yaşamak da küfür.
uyanmakla edilen hata iyi şeylerden bahsetmekle devam ediyor
yemyeşil kör oluyorum, yemyeşil kör ediyor burada devlet
beni güzelt, beni horgör, beni parçala
suyla söndürülmüyor yangın
kemiğimi bıçağa, beni allaha ısmarla ibrahim.
çok haklı kaybediyorum, bilmiyorsun.
İbrahim baltanın suçu yok;
Kırılmak puttan eskidir bilmiyorsun.
Bilmiyorsun yakmayınca ateş seni.
Burda yangınlar ne turuncu ne zebercet
ne ahu figan.
Göğ yarıklarından yağmur taşıyor
gözlerime
Boşluk ve devletle hüzün yetiştiriyorum
Ayağımı bir suya takılı halde gülenler beni
bilmiyor oysa
Şurama dayanıyorum İbrahim, bütün
kemiğimle bıçağa!
Türk sinemasının en önemli psikolojik gerilim ve bireyin iç dünyasına odaklanan başyapıtlarından biridir. Yusuf Atılgan'ın aynı adlı modern klasik romanından uyarlanmıştır.
Film, bir taşra kasabasında babadan kalma eski bir oteli işleten, yalnız ve içine kapanık Zebercet'in hikayesini anlatır. Gecikmeli bir Ankara treniyle otele gelen esrarengiz bir kadının ardından Zebercet'in bu kadını saplantılı bir şekilde beklemesi, zihinsel bir çözülmeye ve cinnete sürüklenişini işler.
ÖMER KAVUR, Türk sinemasında "yol", "zaman", "yalnızlık" ve "kimlik arayışı" temalarını en derinlemesine işleyen yönetmendir.