zeynep ece
@zeceylan
Her şey insanla bir noktaya kadar yürür ve orada kendisini asıl talihine, yalnızlığına bırakır. O gece ben bu gerçeği nefsimde ilk defa duyuyordum.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sanki Kudret Bey, bana: Bunu iyi bil, Cemal! İcabında ve hatta en son anda bile; evet, her şey ve her ümit mahvolmuşken yeniden işe başlayabilirim diyen ve sonra bu cesaret hamlesinin sırrını: Çünkü en son dakikasında olsa bile, bu hayat yaşanmaya değer, diyerek çözen ve nihayet bu kadar cesaretle fethedilen bu hayatı, tek ve çok cömert bir jestle :" Bunu kendim için değil, ben neyim? Etrafım için yaparım ve yapmaya mecburum..." sözleriyle hepimize birden hediye eden adam değildi.
Zaten ben daha kimseyi sevemem. Ben şimdi seyahat ediyorum. İnsan yüzlerinde, huylarında dolaşıyorum. Ama bir gün muhakkak seveceğim. Bizim memlekette insanların yapacağı tek iş budur, hele kadınların. Bir gün birisini çok seveceğim...Onu iyi biliyorum.
"Daha fazla bir şeyler yapmalıydım" duygusu, öyle sanıyorum ki, denetlenemez olanı denetlemeye yönelik temel bir isteği yansıtır. Ne de olsa, eğer insan yapılması gerekeni yapmadığı için suçluluk duyuyorsa, bundan yapılabilecek bir şey olduğu sonucu çıkar. Bizi kandırıp ölüm karşısındaki dokunaklı çaresizliğimizden uzaklaştıran avutucu bir düşüncedir bu. Her birimiz, sınırsız güç ve ilerlemenin inceden inceye işlenmiş yanılsamasıyla kuşatılmış olarak, en azından orta yaş bunalımına kadar, varoluşun yalnızca iradeye dayanan ve sonsuza dek yükselen bir başarı sarmalı olduğu inancıyla yaşarız. Bu avutucu hayal, filozofların -sınır deneyimi- diye tabir ettikleri önemli, geri çevrilemez bir deneyimle yıkılabilir. Tüm olası sınır deneyimleri arasında hiçbiri bizi kendi ölümümüzden daha güçlü bir biçimde sonlulukla ve beklenmedik bir durumla karşı karşıya getirmez.
Sayfa 111
