Oysa insan asıl böyle yağmurlu bir günde neşeli yüzler görmek istiyor karşısında. İşte bu yüzden gökyüzü ağlarken gülmeli yüzler.
Şair tıpkı bütün insanlar gibi gökyüzünün altında ve yeryüzünün üstündedir ama ne bütünüyle göğe ne de bütünüyle yere aittir. Bize orada nasıl durduğuna dair bir şeyler söyler, bunları öyle söyler ki biz artık onun nasıl durduğuna değil niçin durduğuna yöneliriz.
Bir cümledir insan
arşla ferş arasında ve hep haklı
vardım işte demek için
ömür denen cisimde saklı
Sayfa 71
