ZeyneßykrmkÜnlü
@zeeyy
"Babam da annemi böyle sevmişti. Acıtarak! Annem de beni böyle sevmişti. Acıyarak! Ben de kendimi böyle sevmişim. Acımı duymayarak!"
"İnsan sevilmedikçe ait olamıyor hiçbir şeye. Ben bütününü kaybetmiş bir parçayım. Varlığımı hissetmediğim oluyor. İçimde sürekli boşluğu sızlayan eksik parçalarım var. Aynada yüzümü, sokakta gölgemi aradığım oluyor. Kapatacağım bir kapım, açacağım bir pencerem, yaslanabileceğim bir duvarım yokmuş gibi geliyor. Yolumu hep kaybediyorum ama evimi de bulamıyorum. Acı da ve Umut da, bağlılıkta ve özgürlükte, evde ve yolda yanımda olur musun? Benimle yol olur musun? Benimle ev olur musun?"
"Ben güçlü olmak için ve zayıflıklarımı unutmak için kendimi çok hırpalamışım meğer. İlk defa sıkı sıkı tutmanın değil bırakmanın yaşama cesareti ile ilgili olduğunu orada anladım. Ve vazgeçtim..."
"Ölme lütfen, hiçbir koşulda ölme çünkü sen çocuksun. Sen gidersen senin olduğun cümlelere utanmadan "ama"lar, "çünkü"ler, "belki"ler ekliyorlar. Vicdanların üstü örtülüyor. Konuşanlar susturuluyor ihmaller unutturuluyor ve senin gidişini olabildiğince sessizleştiriyorlar. Oysa Bir çocuk öldüğünde dünyanın çığlık çığlığa yas tutması gerekir. Koşulsuz, şartsız, gerekçesiz, bahanesiz yas tutması gerekir. Öldün daha önce, lütfen tekrar ölme! Bir sahile vurdun, bir savaşta vuruldun, bir sokakta kayboldun. Öldün daha önce. Bir cahilin elindeki silahla, bir sarhoşun kullandığı araçla, bir zalimin verdiği komutla, bir yardım elinin uzanamadığı açlıkla öldün. Seni hatırlıyorum çocuğum. Kırmızı balonlu fotoğrafınla, uçurtma uçurduğun gülüşünle, gökyüzüne bakışınla ve ölüme bakarken yüzündeki şaşkınlığınla... Unutursam ben niye varım? Senin gidişini durduramayan insan niye var? Vicdan niye var? Çocuklar ölüyorsa kalan Dünya ne işe yarar? Sen bize bakmaya devam ediyorsun.
"...Sonunda bir gün delikanlılık çağıma gelince bu kavga neden sürüp gitmeli diye sordum onlara. 'Bunu biz bilmeyiz, ama babalarınız böyle yaptı' dediler. Ölmüşlerin kavgasını neden yeni doğacak olanlar sürdürmek zorunda diye hayret ettim, bu işte doğru bir yan göremedim."
"Medine semalarından Bilal'in sesi yükseldi. Yer gök yankılandı,Allahu Ekber! Allahu Ekber!" Medine ayağa kalktı,Mekke kulak kesildi." Eşhedü en la ilahe illallah!" ve "Eşhedü enne Muhammeden Rasulullah"deyince herkes sokaklardaydı.Sandılar Muhammed(sav)yaşıyor,sandılar Efendimiz(sav)teşrif etti.Hz.Fatıma'nın çehresinde,Bilal'in dilinden "Allahu Ekber'i" duyar duymaz derin bir acının izleri belirdi."Eşhedü en la ilahe illallah"ı duyunca kalbi sıkıştı.Alnı terledi...Ve Bilal "Eşhedü enne Muhammeden Rasulullah!"deyince dayanamadı artık.Olduğu yere yıkıldı..."
"Hz.Ali "Ey Fatıma neyi istiyorsan vasiyet et." Hz.Fatıma "Beni gece vakti defnedin ki ölümümde de tenime yabancı gözler değmesin!" Dünyaya gelmiş en nadide İnci Çiçeği...İnci Çiçeğinin bu hassasiyeti ayrı bir şerefle taçlanacak,kıyamet gününde bir çağırıcı perde arkasından şöyle seslenecekti:"Ey insanlar gözlerinizi yumunuz ve başlarınızı eğiniz.Muhammed kızı Hz.Fatıma sırattan geçip Cennete gidecek!"
"Fâniler arasında en muazzez varlıktır ana. Pabucunun tozu gözlere sürme kadar aziz ve ayaklarına sürülen yüzler Arş eşiğindeki başlar kadar yücedir.Ana inleyen varlıktır. Bütün bir hayat boyu inleyen ve sızlayan...İyisi de var,kötüsü de ananın. İyisine canlar feda; kötüsüne,talihsizine ne demeli? Evlaâdını güldürmemişe ve evlâdından yana gülmemişe,gün yüzü görmemişe..."
"Efendimiz'in (sav) ciğerparesi,inci çiçeği. O Efendimiz'in (sav) soyunu devam ettiren neslinin anası."
"İyi bilin ki, Fatıma benden bir parçadır. Onunla ilgisini kesen benimle ilgisini kesmiş olur. Ona acı veren bana acı vermiş olur!"Hz Muhammed(sav)"
"Allah Rasulü'ne (s.a.v) "Emrolunduğun şeyleri, başları çatlarcasına bir gayretle tebliğ et ve müşriklerden de yüz çevir." (Hicr 15/94) ayeti vahyolunca hiç vakit kaybetmeden Safa tepesinin
