Zehra Işıkay
@zehraaisikay
Şu anda okuduğu kitap
bir insanın yaşadığı süre boyunca nasıl yavaş yavaş ve acınası bir şekilde insanlığını yitirdiğini anlatıyor kitap. acınası derken vicdansız olduğumu kabul ediyorum çünkü gerçekten karakterin kendini bulma sürecinde kendini bir yere ait hissetme çabası içerisinde ne zorluklarla mücadele ettiğine birebir şahit oldum ve kendimi düşündüm. bu kadar şey yaşadıktan sonra hala kendimi arar mıydım bilmiyorum ama karakter pes etmiyor. ve bir yerden sonra artık ipleri bırakıyor ve kendini akışa teslim ediyor.
öncelikle kitaba hayran olduğumu belirtmek istiyorum ve kesinlikle herkese tavsiye ediyorum. kitap sona doğru yaklaşırken bitişi çok düz ve ahenksiz yaptığını düşünüyordum ki Livaneli'nin beni şok eden bir son hazırladığını gördüm. zaten kitabı okurken bazı gariplikler olduğunu hissediyordum ama bunu beklemiyordum. kitaptaki karakterlerin psikolojik durumları ve bunun olay örgüsüne yansıması kitaba hayran kalmamamın bir diğer nedeni. Mehmet'in yaşadıkları elbette zor şeyler.. sevgilisinin gözünün önünde günden güne yok olması, anne-babasıyla birlikte ikizini de trafik kazasında kaybetmesi, anneannesi ve dedesinin kaybı.. bu kadar kayıptan sonra kendisini de kaybetmesine şaşmamak lazım. bu kitabı bitirdikten sonra en sevdiğim yemeği yemişim de tadı damağımda kalmış gibi bir tat kaldı zihnimde.
tüm o yaşadıklarına rağmen yine de kendi yolunu bulduğu için tebrik etmek istiyorum küçük adamı :) dilin sade ve anlaşılır olması zaten karmaşık olan olay örgüsünü hafifletmiş bence o zamanın şartlarında o babayla (ona da kızmıyorum elbet) kendi çabasıyla hayata tutunmaya çalışan küçük adamın başlarda afallaması, kendi yolunu bulmak için denemedik yol bırakmaması, kimsenin sözüne bakmadan en son sevdiği kadınla evlenmesi.. kitapta yansıtılan ruh durumu, düşünceleri, hisleri.. takdire şayan bir anlatımla okuyucuyla buluşmuş bence bu kitapta herkesin kendince en azından bir şey göreceği, bulacağı cümleler var
Orhan Pamuk nasıl bir anda Füsun'u öldürebilir aklım almıyor. hem de nişanlandığı günün sabahında kendi kullandığı arabayla.. Kemal'e hak vermiyorum tabiki çünkü tüm bu olanlar onun yüzünden.. eğer nişanlanmadan önceki son buluşmalarında Füsun'a karşı dürüst olsaydı hem 8 yıl boyunca acı çekmezdi hem de Füsun tüm bunları yaşamazdı ama yine de yazara çok kızıyorum. okuru umutlandırıp bir anda nasıl öldürür. Kemal ile Füsun böyle bitmemeliydi. Müzeyi de bir an önce gidip görmek istiyorum.
