«Hiç bilenlerle bilmeyenler bir olur mu?..» Zümer suresi, 9. Ayet
Olmaz ya... Tabî'î...Biri insan,biri hayvan!
Öyleyse, cehalet denilen yüz karasından,
Kurtulmaya azmetmeli baştan başa millet.
Duygusuz olmak kadar dünyada lâkin derd yok;
Öyle salgınmış ki me'lun: Kurtulan bir ferd yok!
Kendi sağlam... Hissi ölmüş,ruhu ölmüş milletin!
İşte en korkutucu hüsranın,helakin,haybetin!
Ey,ölüm renginde topraktan hayat i'la eden,
Bir yığın toprak da olsak,sade çiğnenmek neden?...
Yaşamayı unuttuk...Gölge gibi geçtik zamanın içinden. Arada bir durduk tabii. Vitrinlere daldık. Gökyüzünü unuttuk... Yıldızları,ayı,güneşi,mevsimleri bile unuttuk... Çok oyalandık,çok... Çok şeyleri unuttuk. Vakit bitmez sandık. Günler geçmez sandık. Meğer hiç de öyle değilmiş...
Bir kar tanesi bile beni Rabb'ime götürmeye yeterken bu koca kainatta hâlâ bir yabancı gibi dolaşan yalnız adamları,Yaradandan uzaklarda kalmış olanları hiç anlamadım hiç...