Daha gençken, bir şekilde üzüntüyü sözcüklere dönüştürmeyi denemiştim. Fakat sözcükleri ne kadar zorlarsam zorlayayım, o sözcükleri birilerine söyleyemediğim gibi, kendi kendime bile söyleyemediğimi düşünüp, bunu yapmaktan vazgeçmiştim. Öylece sözcüklerimi hapsetmiş, yüreğimi de kapatmıştım. Derin üzüntüler gözyaşı şekline bile dönüşmezler.
Seni yitirecek olmak bana çok acı veriyor. Fakat seni seviyorum ve önemli olan bu duygunun şekli. Bunu doğal olmayan bir şekle sokmayı göze alarak, seni elde etmek istemiyorum. Öyle yapmaktansa, yaralı yüreğimle seni yitirmiş olmak çok daha iyi.
Benim kendim olmaktan başka çarem yok. İnsanlar beni ne kadar terk ederse etsin, ben insanları ne kadar terk edersem edeyim, birçok güzel duygu ve rüya yok olup gitse bile, ben kendimden başka bir şey olamam.