Kara mizah ya da dram, hangisi olduğu çok da mühim değil, bu hikaye anlatılmayı hak ediyor. Çünkü annemin söylediğinin aksine böyle hikayeleri saklamak değil, tüm dünya ile paylaşmak gerekiyor. Yaşadığımız dünyada hepimiz, herkes gibi olup "normal" sayılmak için bizi biz yapan gerçek hikayelerimizden vazgeçip kusursuz ama bir o kadar da yüzeysel insanlar olmaya neredeyse bir Androide dönüşmeye çabalıyoruz. O yüzden kusurlarımızı saklamaya çalışarak sıkıcı bir orta düzlükte buluşmaya çalışmak yerine, kusurlarımızı açıkça anlatıp onlar üzerinden yakınlaşmamız bana çok daha iyi bir fikirmiş gibi geliyor.