Aptallar daima ömrünün baharındadır. [Ezel Zelzele]
”istanbul'da tifüs, memlekette zelzele, dışarıda harp, ben sana aşığım.”
Duruşun ardındaki yıkım; yıkılışım,
Evet, bir zelzele,
Evet, bir ahın ürünüdür bu şiir.
Evet, bu; biz olamadığımızadır.
Burada Tufan harbi öldü sandım.
Tufan kos koca adamlar kaldırmaya, hastaneye indirmeye çalışıyordu ama o hiçliğe teslim oldu. Kalbi yetmedi kos koca bedenine. Gözlerini kapattı. Fazla geldi bu zelzele. Sonra vedalaştı her şeyle. En çokta kendisiyle.
On Dördüncü Söz/Hâtime
küre-i arzın Benî Âdem’den, bâhusus ehl-i imandan beğenmediği bir kısım etvar-ı gafletin sıklet-i maneviyesinden omuz silkmeye benzeyen zelzele gibi mevt-âlûd hâdisat-ı hayatiyesini
