Zeynep

Zamanların en iyisiydi, zamanların en kötüsüydü, hem akıl çağıydı, hem aptallık, hem inanç devriydi, hem de kuşku, Aydınlık mevsimiydi, Karanlık mevsimiydi, hem umut baharı, hem de umutsuzluk kışıydı, hem her şeyimiz vardı, hem hiçbir şeyimiz yoktu, hepimiz ya doğruca cennete gidecektik ya da tam öteki yana...
Reklam
Bir süre sustuktan sonra,tuhaf biri olduğumu,beni kuşkusuz bu yüzden sevdiğini ama belki günün birinde yine aynı sebepten nefret edebileceğini mırıldandı.
İriyarı,kıvırcık saçlı bir delikanlı,şapkasını ensesine yıkarak üstünü arayan bekçilere şöyle bağırıyordu: Cepleri değil,kafamın içini aramak gerek zebaniler!"
Ve bekleyişin verdiği kaygıyla heyecanlanan ruhunda,derinden derine zayıf ama canlı bir umut alevi parlıyordu.Elinden her şeyi alamayacakları,koparamayacakları umuduydu bu. Kendisine de bir şeyler bırakacakları umudu.