zeynep
@zemnek
İnsanın kendi kendini suçlamasının keyif veren bir yanı vardır kendi kendimizi suçladığımız zaman başka birinin bizi suçlamaya hakkı kalmadığını düşünürüz. İnsanın ruhunu suçluluk duygusundan arındıran şey itiraf etme eyleminin kendisidir
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Çünkü bir insanı etkilemek ona kendi ruhunu vermektir. Etkilenen kişi artık kendi fikirleri ile düşünemez, kendi tutkularıyla yanıp tutuşamaz hale gelir. Sahip olduğu erdemler bile gerçek değildir artık.

Özellikle aradığım bir şey yoktu. Yalnız kalmaya ve düşünmeye ihtiyacım vardı. Bazen insan bulunduğu çevreden uzaklaşmalı. Bulunduğu dünyanın dışına çıkmalı ki olayları ve kendisini daha iyi tahlil edebilsin. İstediğim buydu.
Kolay değil insanın yaşadıklarını unutması. İnsan bir kap, bir çanak değil ki üzerindekileri yıkadığında arınsın ve hiç kirlenmemiş gibi olsun. İnsan dışını parlatabilir, lakin ya içini? İnsanların mutlu ve huzurlu olması için içinin de yarasız, beresiz, lekesiz olması ve kirden, pastan, çürümüşlüklerden arınması gerekir. Ama bunu sağlamak o kadar da kolay olmuyor.
Merhamet insanın tüm eylemleri içinde büyük bir sigortadır. Merhamet kaybolduğunda zihnin eşgüdümü de kaybolur gider. Böylece ruh kaybolur ve giderek çürür insan. Kendime merhamet etmem gerektiğini öğreniyordum.