Kitabımız “ İnsancıklar” küçültme eki eklenince kelime de küçülüyor değil mi? Aslında kitabın ismi gibi insanların hayatları da küçük yani “ yoksul , fakir, gariban, muhtaç, düşkün…” Dostoyevski’nin ilk kaleme aldığı eser, döneminde herkesi şaşırtan mektup tarzında yazılmış duygu yüklü bir klasik.
Karşılıklı dairelerde oturan Katip Makar Alekseyeviç ve kimsesiz Varvara Alekseyevna birbirlerine duygularını, ihtiyaçlarını, üzüntülerini ve sevinçlerini anlatırken mektup gönderiyorlar.
M. Alekseyeviç devlet memuru yaşça Varvara’dan büyük fakat kazandığı parayı yetiştiremeyen kirasını bile zor ödeyen üzerine giyecek doğru dürüst bir kıyafeti olmayan ve çevresindeki daha düşkün insanlara yardım etmeye kendini adamış; hüzünlü bir insancık… Varvara’yı kızı gibi görüyor ama üstü kapalı sözleriyle ben aşık olduğunu hissettim. Varvara ise genç çok güzel bir kız ,çocukluğunda çok acılar çekmiş dikiş dikerek para kazanıyor kaldığı yer sağlık açısından iyi bir yer olmadığı için sürekli hastalanıyor,etrafında onu kullanmak isteyen insanlar var.Zor duruma düşmesin , kimseye muhtaç olmasın diye Alekseyeviç para gönderiyor bu durum insanlar tarafından farklı algılanıyor. Varvara son mektubunda varlıklı birinin onunla evlenmek istediğini yazıyor,bu duruma Alekseyeviç çok üzülüyor.
Yoksulluğu tatmayan , insanı sadece dış görünüşüyle değerlendiren,geçmişinde ne yaşadığını bilmeden insanları yargılayan kişilerin okuması gereken çok güzel bir eser. Bizlerde unuttuysak bazı değerleri hatırlamamız için harika bir klasik.
Alıntı:
…”Çok tuhaftı! Ağlayamadım; ama ruhum paramparça olmuştu.”
…
…”İyilik göklerden gelir! “
…
…”Mutsuzluk bulaşıcı bir hastalıktır.”
…
…”Kimseye yük olmamak bir ahlak dersidir; ben kimseye yük olmuyorum!”
…
…”Her şeyden çok aşırı etkileniyor kalbiniz; bu yüzden de hep