Zeynep Gökçe Özdemir
@zerochan
İstanbul Üniversitesi
236 okur puanı
Temmuz 2018 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Tam istediğim, yıllardır aradığım bir kitaptı, tesadüfen karşıma çıktı. Çok olumsuz yorumlar vardı. Zaten pek okuyan da yoktu. Olanlar da olumsuz yorum yapmıştı. Korkarak aldım ve su gibi geçti. Tam istediğim gibi sadece kişileri değil o dönemi de çok ayrıntılı bir şekilde anlatıyordu. Bu kitapta Yusuf yok gibiydi. Yakup'un hikayeleri adı üstünde zaten. Bazen çok büyük hayalkırıklığına uğradım ama genel olarak sevdim. Ve bugün hemen 2. Cildini aldım. Yusufun gençliği. İşte şimdi Yusuf'uma kavuşacağım. Heyecanla okumak için uygun zamanı bekliyorum.
Dikkat spoiler içerir!!!
İlk kitaptan sonra Iza'nın şarkısı bir hayal kırıklığıyla başladı. Son 50 sayfa falan çok akıcıydı, bırakamadım. Antal'ın küçüklüğü biraz sıkıcıydı. Ama konu, genel olay örgüsü, karakterler harikaydı. Bana çok şey kattı. Anneme artık farklı bakacağım. Yaşlılara daha doğrusu. Iza'nın kendine dürüst olması çok hoşuma gitti. Babasının Iza için söylediği şarkı efsaneydi. "Kar gibi beyaz ve soğuk" Ölü bir kızı anlatan şarkıyla Iza'yı düşünmeleri. Anıları, acıları bir kenara atarsan sana bir şey kalmıyor. Geçmiş insanın içini yumuşatıyor. Hiç üzülmeyeyim, dertlenmeyeyim diye verdiğin emekler sonunda sert bir elmas oluyorsun. Güzel ama duygusuz, bencil, cimri. Antal sevdiği halde bunu anladı ve kaçtı. Beni öldürmeden, o bataklığa saplayıp duygularımı söküp atmadan kaçmalıyım dedi ve kaçtı. Ne acı ki hala seviyordu. Iza da seviyordu. Iza'nın sonda yine bir şey anlamaması ve suçu başkasına atması ve yalnız kalması.
Ayrıca Kapı ve Iza'nın şarkısının sonu aynı bitti. Bir ölüye balkondan haykırmak. Bir bitişi duyurmak gibi. İlan etmek gibi.
O zamanlar henüz anlayamamıştım ama bugün artık şefkat duygusunun sakin, düzenli ve tane tane dile getirilemeyeceğini, nasıl dile getirilmesi gerektiğini de bir başkasının yerine belirleme hakkımın olmadığını biliyorum.
