Zeynep Gökçe Özdemir
@zerochan
Bu ara o kadar Orhan Pamuk'u andım ki... Özledim. Sadece bir kitabı kaldı okumadığım. Veba Geceleri. En zor zamanımda bekle beni.
Veba Geceleri
Veba GeceleriReklam
Geçen kütüphaneye kafamı dağıtacak bir kitap alayım diye gidip raflara göz atarken, diğer kitaplardan ayrı bir şekilde görmüştüm bu kitabı. Ve bu sıralar çok karşıma çıktığı için, "Hadi yine bir aptallık yapayım ve bu çok satılan ve sevilen kitabı alayım" dedim.
Hikayeleri okurken sanki Orhan Pamuk okuyor gibi hissettim. Biraz Kar, biraz Yeni Hayat, biraz Masumiyet Müzesi, biraz Cevdet Bey ve Oğulları, Kara Kitap. Onun gibi ayrıntılarda dolanan ama sıkmayan bir üslubu var. Uçuşan düşünceler. Tamamen bir Orhan Pamuk demek Ömür İklim Demir'e haksızlık olur. Bazı hikayeler öyle komikti ki, olay komik değil de anlatışı komik, olmayacak yerlerde sesli güldüm. Uzun zamandır okuduğum en iyi hikaye kitabı. "Hikaye işte budur ya!"
Galiba ben kitapta dikkat dağıtma özelliği olmasını arıyorum ve bu kitapta bu kesinlikle vardı. Okurken o hikaye harici hiçbir şey düşünemiyorsunuz. Hikaye bitince bile aklınızda dönmeye devam ediyor. "Vay be nasıl olaydı, vay be nasıl adammış" diyorsunuz olur olmadık yerlerde.
Yazarla ilk tanışmam oldu bu kitap. Diğer kitaplarını da okumak isterim. Görüşmek üzere :)
Ben de şu amaçlar belirleyen adamlardandım. Her yeni yıl, her doğum günü, her ayın biri ya da her pazartesi yeni bir insan olmak için uyanırdım. Hele ki güneşli bir günse, bütün dünyayı değiştirebileceğimi sanırdım.
