bir zeyna
@zeynaruh
15 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
O; bilinmeyen, korkunç, her zaman tehditkâr, ilkel dünyada ateşlerin çevresindeki karalıklarda kol gezen Vahşi Doğa’ydı.
Sayfa 184 - koridor
Reklam
Seslendim: Hasan, getir onu!
Durdu, döndü. Ellerini ağzının
iki yanına götürdü.
“Bin tane iste, senin için yakalayayım!” dedi.
Bu kitabın yorumunu nasıl gireceğimi bilmiyorum. Ben bu kitaba başladığımda konusu ile ilgili hiçbir şey bilmiyordum. İlk sayfaya bakmadan önce arka kapağına göz ucuyla bir baktığımı hatırlıyorum, o kadar. Şimdi bu Kitabı yorumlamak istiyorum, bu kitabın hesabımda olmasını istiyorum ama klavyenin başına geçtiğimde bunu nasıl yapacağımı bilemedim. Bu sebeple size hislerimden bahsetmek istiyorum.
Bu kitabı çoğunuz okumuştur belki de, bunu bilmiyorum ama ismini duyduğunuza eminim. Kitabı arkadaşımla okudum ve sayfaları çevirdikçe ona attığım ‘’bu kitabı nasıl okuyacağım, nasıl dayanacağım?’’ sesleri artmıştı. Kitaplarda çok kolay ağlayan birisiyimdir, kimsenin duraksamadığı bir cümle kitapta beni ağlatabilir. Ama bu kitapta ağlayamadım, kanım dondu çözülemedim. Kitabın kapağını kapattım, yerimde durup oturamadım. Bir süre odamda sadece yürüdüm. Kitabı kitaplığımda ters bir şekilde koydum görmek istemedim. Biraz önce 1000k ya baktım, alıntıları gördüm yine gözlerim doldu. Bu kitabın konusunu size öyleye anlatamam yani. Alın okuyun, çok acıyor ama hayatımda bu kitabı okumam lazımdı. Bu kitabı okumadan ölmem, sanki onlara haksızlıktı.
Paranoyakça biraz belki bilmiyorum ama sanki bu yorumu yanımda o üç küçük erkek çocuğunu hissederek yazıyorum. O kadar istedim ki, özellikle Hasan’da o kadar istedim ki…alsam onu kucağıma, öpsem saçlarından, sarılsam ona ‘’geçecek, söz veriyorum.’’ desem. Hasan’ın buna ihtiyacı vardı ama okurken buna benim de çok ihtiyacım oldu. Hasan, Emir, Sohrab; üçünü de alıp sevmeyi onları bu yaşananlardan kurtarmaya benim çok ihtiyacım oldu. O kadar gerçekçiydi ki, tüylerim ürperdi. ‘Yazar Emir mi yoksa?’ diye düşünmekten kendimi alamadım.
Canınız çok acıyabilir bu kitabı okurken, çok gözyaşı dökebilirsiniz. Ama dedim ya, onları okumadan ölmek sanki
KİTABI BİTİRMEYEN OKUMAMALI
Kitabın etkisinden çıkamıyorum. Bir süre de çıkabileceğimi zannetmiyorum. Peyami Safa’nın yazımına bir kez, bir kez daha hayran oldum. Kitabı okudum, karakterlerin düşüncelerini düşündüm, olayları yaşadım resmen ve merak ettim. Peyami Safa’nın kafasının içini çok merak ettim.
Şimdi yoruma geleceğim ama yorumumun TAMAMI SPOİLER.
Bence bu kitapta birçok metafor kullanılmış hatta ve hatta bazı karakterler tamamen bir metafordan ibaret. Örneğin Aydın karakteri tamamen bir metafordur bence. (Büyük adam olmak için matematiğe gerek yok.) Karakterde sadece bir konu işlenmiştir. Besim desen onun yemeğe olan aşkı bir boşluktur bence. İngilizce zamanlar çalışırken konulur ya bir boşluk, sanki Besim ve yemekte bir boşluk vardır. Besim'in yerine ben günümüz insanını koydum ve yemek boşluğuna ise öznenin (günümüz insanının) aşkındaki fuzuliyi koydum. (mücadele aşkı--aşktaki mücadele) Mefharet ise boş bir bardağa vurunca çıkan çok ses gibi, onun da farklı bir anlamı olduğuna inanıyorum. Bi hayli derin bir kitaptı. Üstünü karakterlerle, olaylarla ya da hayal gücüyle örttüğü asıl gerçekleri yakalayamamaktan korkarak okudum. Üzülüyorum, kitaptan koparamadığım gerçeklere...
İncelemek istediğim birçok karakter var bu kitapta. Ama ben şu an sadece Meral’e odaklanmak istiyorum.
Meral’in karakteri göstermek istediği ama gösteremediği şeylerle dolu bence. İçinde istekleri ve yaşananlar arasında sıkışıp kalmış gibi. Birinci Meral ve İkinci Meral arasında sıkışıp kalmış gibi.
Birinci Meral’in ahlakına tutunsa ahlaksız hayata olan yakınlığı ve nefsinin bu hayata olan isteği…
İkinci Meral’e tutunsa gerçekleri yüzüne sadece gözleriyle bile vurabilen Samim var.
Meral ne ikinci oluyor ne birinci. Bir yalpalama yaşıyor ama çok sessiz. Onun elini koyduğu yerden neler düşündüğünü gören Samim, bu
Reklam