Osman Konuk… Şair denince aklıma gelen kalıpların dışında bir yerde duruyor benim için. Gösterişten uzak, ama derinliğiyle içimde yankı bırakan bir şair. Çok az kitabı, çok az sözcüğü var ama büyük boşluklara dokunabiliyor bence.
Bugün bu kitabı bitirdim, ama aslında biraz da kendime başladım gibi hissediyorum. Kitabı sahaftan alıp ilk kez elimde tuttuğumda bu kadar derinden sarsılacağımı bilmiyordum. Okumaya başlayınca bir sessizlikle konuşmaya başladım sanki; az konuşan, ama her sözü içime çarpan biriyle. Belki de bu yüzden çok yakın hissettim kendime. Çünkü ben de bazen susarak daha çok şey anlatabildiğimi fark ediyorum.
Şair bana alan açtı, beni rahatsız etti, bana bir şey öğretmeye çalışmadı — ama ben öğrenmeye başladım.
Osman Konuk'u tanıyor olduğum için kendimi şanslı hissediyorum. Tehlikeli Belki, sadece bir kitap değil, bence insanın içinden geçen, çoğu zaman susturduğu şeyleri ortaya çıkaran bir ayna.. Bazı satırların altını çizemedim çünkü öyle satırlar vardı ki, altını çizersem eksilecek gibiydi. Onlar içime yazıldı.. Okuduğunuz için teşekkür ediyorum. Keyifli okumalar herkese...