szélanya
@zeyneepsimalkoc
kitaplara sığındım
marmara
İstanbul
Sinop, 1 Eylül 2006
84 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Reklam
Herkes anı yaşa der ya. Söylemesi kolay, anı yaşamak ne demek ki? Esasen anı yaşamak, şu anda yaptığımız şeye tüm kalbimizi vermemiz demektir. Nefes alırken sadece soluğumuza, yürürken sadece adım atmaya, koşarken sadece koşmaya odaklanmak yani. Geçmişi ve geleceği unutmak.
İçinde olduğu anı yaşayan kişinin tutumu hayata karşı olgun bir tutumdur.
-Seize the day-
~Carpe diem~
Mutluluk o kadar da ulaşılmaz değil. Mutluluk denilen şey geçmişimizde ya da geleceğimizde beklemiyor. Hemen gözlerimizin önünde duruyor.
Ayağa kalkarsan ne olacağını merak etmiyor musun?
-Kitap okurken yazarların hepsinin kuyuya düşmüş insanlar olduğunu öğrendim. Oradan yeni kurtulanlar da, çok önceleri çıkanlar da var ve sanki hepsi ilerde o kuyuya yine düşeceklerini söylüyor.
-Kuyuya düşmüş ve ileride de yine düşecek insanların hikayelerini niye okuyayım ki? diye sordu Minchul, anlam veremeyerek.
-Çünkü aynı mücadeleyi veren baska insanlar olduğu gerçeğiyle bile güç bulabiliriz. Bu zorlukları tek ben yaşıyorum zannederken aslında onların da savaş verdiğini fark edebiliriz. Acımız varlığını korusa da, ağırlığının bir şekilde, biraz olsun hafiflediğini hissedebiliriz. Yaşamı boyunca kuyuya hiç düşmemiş bir insan var mıdır diye düşündüğümüzde, bunun mümkün olmadığını fark edebiliriz.
(...)
-Hal bu olunca, içimizde bu çaresizliğin üstünden gelmeye dair bir istek uyanır. Derken köşeye kıvrılmış bedenimizi ayağa kaldırırız ve kuyunun o kadar da derin olmadığını görürüz. Bunun farkına bile varmadan bunca zamanı kuyunun içinde kasvetle sarmalanmış halde geçirdiğimiz için güleriz hatta. Tam o anda, birden hafif bir rüzgar eserve aniden hayatta olduğumuz için şanslı olduğumuz düşüncesi kuşatır bizi. O rüzgarın esişi sayesinde.
Reklam