Bir ağaç kuruyuverir, bir ev yıkılıverir, bir makine duruverir, bir pabuç aşınıverir, ansızın bu anlaşıverir ve hiç önemli değildir bu. Öncesiz ve sonrasız, bağlantısız ve belgesiz tükenivermek bir ağacın, bir evin, bir pabucun hakkıdır. Bir insanın, bir insanın ama, bir Rosa'nın niçin eksildiğini bilmem gerek, yeni Rosa'yı bunun üstüne kurmam gerek.
İnsan hiçbir şeyleri aldırmamaya bir başladı mı. Ne kendi durumunu, ne de bütün durumları, üstesinde durulmaya değer bulmadı mı? Bu bir kış uykusudur ki hiçbir yaz sökemez.