Hepimiz büyüme çağındaydık. Kaç yaşında olursa olsun. Bütün dünya. Döne döne geçiyorduk büyüme çağından. Başımız döne döne... Bu yüzden yiyiyorduk ve yemeliydik. Birbirimizi ve herşeyi. İhtiyaçımız vardı. Bir an önce büyümek için. Bir an büyüyüpte gebermek ve yerimizi başkalarına bırakmak için. Yeni bir çağ başlasın diye. Mümkünse bu çağa benzemeyen. Çünkü bizden bir bok olmayacağını anlamıştık. O kadarda aptal değildik. O kadarda değil.
Sonuçta hepimiz hayatta kalanların çocukları değilmiydik? Savaşlar, depremler, kuraklıklar,katliamlar,salgınlar,işgaller,kavgalarve felaketlerden sağ çıkanların çocukları... Dolandırıcıların ,hırsızların,katillerin,
Yalandırıcıların,muhbirlerin,hainlerin,batan bir gemiden ilk kaçanların ve de başkalarının ellerindeki cansimitlerini söküp alanların çocukları... Sağ kalmayı bilmiş olanların...