"Bilmiyordum. Bu her neyse, bu his her neyse; sadece aşk olamazdı. Sadece basit bir hoşlantı veya saplantı olamayacağı gibi. O her şeyiyle hücrelerime tanıdıktı, her şeyiyle kabulümdü, bana yaşattığı iyi anlarıyla da kötü hatıralarıyla da... Ve bunu fark etmek, en kötüsüydü. Çünkü yalnızdım. O olmadığı sürece de yalnız olacaktım."
"Sevmek bu muydu? Seni gecelerce uyutmayan, kokusuna bağımlı kılan, vazgeçmen gerektiğini bildiğin hâlde vazgeçemediğin bir uyuşturucu muydu? Seni zehirliyordu, seni öldürüyordu... Kollarına atladığında tutacağını bilsen döşeğindeki tırtıl kelebeğe dönüşebilirdi ama daha nice iyi kötü anıları tehlikeye atamıyordun çünkü ne olursa olsun o vardı. O yaşıyordu ve sen de yaşamak istiyordun."
"Umut. Umut et derler, umudun olsun derler. Umut bir şeyi başarabilmenin ilacıdır derler ama umut çoğu zaman ölüm sebebidir. Umut bazen insanı öldürür...