Zeynep Şengül
@zeynsngul
Yarın benim doğum günüm ve yine yalnızım. Hayatım boyunca pek çok şey yaşadım ama nadiren birileriyle bunları paylaşma fırsatım oldu. Ailemle ilişkim iyiydi ancak arada mesafeler oluşturan yurtlarda kaldım. Dostlarımı saymak için parmaklarım yeterli. Genellikle hislerimi ve düşüncelerimi kendime sakladım, insanlarla pek içli dışlı olamadım. Yalnızlık benim için bir sığınak gibi; güvende hissetmemi sağlıyor ama aynı zamanda bir hapishane gibi, dış dünyadan izole ediyor. Doğum günlerim genellikle sıradan günler gibi geçiyor, ailem ve yakınlarım dışında kimse hatırlamıyor, belki de kimse bilmiyor. Ama bu sefer bir şeyler farklı hissediyorum. Belki de artık bu yalnızlıktan sıkıldım ve bir değişiklik yapma, insanlarla gerçekten bağ kurma zamanı geldi. Belki de yarınki doğum günüm, hayatımda yeni bir sayfa açma fırsatı olacak.
Zeynep Şengül
Doğum gününüz kutlu olsun. Yeni yaşınız size güzellikler getirsin🤗
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Elbette önce Algernon'a sonra Charlie'e yolluyorum bu çiçekleri.
Kitabın konusunu aşağı yukarı herkes biliyordur. Bende her ne kadar kitabın bilimkurgu kategorisinde olduğunu bilsem de sanıyorum ki yazarın psikoloji eğitiminden ve kitaptaki tıbbi açıklamalarından ötürü yine de tutarsızlıkları ve bilimsellikle örtüşmeyen kısımları elimde olmadan eleştirdim(siz yapmayın).
Yine ele alındığı dönem itibariyle de zeka geriliklerinin ameliyatla tedavi edilmesinin mümkün olma ihtimalinin ilgi çekiciliği yazarın kurgusallığıyla ve realistliğiyle harmanlaması ile birlikte ortaya güzel bir eser çıkmış.
Bunun yanında karakter gelişiminin bir sarmal halinde ilerlemesi, gelişimi okuyucuya hem anlaşılır kılmış hem de doğal bir akış içinde sunmuş.
Kitabı okurken bir yandan keşke böyle bir ameliyat mümkün olsa diye geçirdim içimden. Karakterin zekasından ötürü yaşarken anlamadığı ama zekasının yükselmesiyle birlikte insanların onunla dalga geçtiği, küçümsediği, kötü davrandığı, ondan faydalandığı anları anlamlandırmaya başladığı satırlar yabancı gelmedi ban. Yazılanlar, sanki zeka geriliği olan kimselerin yaşadıklarının, bilinçli bir kalem vasıtasıyla kağıda aktarılması.
Kitapta şunu da görüyoruz ki IQ seviyesinin gelişimi ile EQ dediğimiz duygusal zeka gelişimi birbiriyle paralellik göstermiyor. Duygusal zekanın gelişmediği durumlarda kişinin zekası üst düzeyde olsa da davranışları ve duyguları 'id' çerçevesi dışına çıkmıyor ve devreye giremeyen 'ego' düzenleme yapamadığı insan ilişkileri sonucu bireyi yalnızlaştıyor.
Sonuç olarak Charlie'nin yaşadıkları aslında bizlerin, tüm insanların yaşadığı durum değil mi? Belki biraz hızlı belki de yavaş yine aynı kapıya çıkmıyor mu? Neticede hayatı anlamlandıramadığımız bir dönemden başlayıp, ulaşabileceğimiz maksimum seviyeye çıkıp
Zeynep Şengül
🌼🥀
Yeni dönem hayırlı uğurlu olsun🙏🏾
Zeynep Şengül
Gayet kısa ve öz, yine de etin hepsini yemesi pek iyi olmamış 😄
