Zeynep
@zeyynpkurtulus
7 okur puanı
Haziran 2023 tarihinde katıldı
232. sayfadayım şu anlık güzel gidiyor. Sarı-Özek’te 7-8 aile kadar sayılı kişinin yaşadığı yeri orada olanları, bazılarının kaçmak için geldiği bazılarının başka çaresi olmadığı için geldiği yerde yaşanan ilginç olayları anlatıyor. Başlarda çok sıkıcıydı acayip hemde baya baya kötü bir kitaptı ama okudukça ilgi çekici olmaya başladı tabii betimlemeler 35 sayfa (ironi) sürmese daha güzel olabilirdi. Ve eklemek istiyorum bir kaç konu bir arada işleniyor biraz kafa karıştırıcı ama hikayelerin hem gerçek gibi hem de hayatla ilgi yokmuş ikileminde olması acaba gerçek mi diye düşündürmesi etkileyici..
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
kendini farkettirememekEdebiyat
Puan vermedi
Öncelikle çok az sayfaya sahip bu kitabın (klişe olacak ama) bir çok şey anlattığını söylemek isterim.
tek amacı işi olan yazarlığı yapma peşinde olması dolayısıyla insanlara kendini farkettirememiş, insanlara beslemesi gereken duyguları nesnelere eşyalara dayandırmış bir adam…
belkide biraz böyle düşünmek gerekiyor.. bulunduğun ortamda selam sabah olmadan yaşarsan insanlar seni neden hayata döndürmeye çalışsınki, sen kendine yetebilmelisin bence, insanlardan bişey beklemeden kendi kendini iyileştirmelisin, zira hiç kimse senin hayata dönmeni isteyecek kadar sevmeyecek seni…
hayatı sadece işinden ibaret sanan insanın zar zor diktirdiği palto yüzünden insanların onu kullandığını farketmeyip, paltosu sayesinde onu sevdiklerini düşündüğü için paltosunu hayatının merkezi yapıyor ve başladığı yere geri dönüyor…
insanlarda suç yok demiyorum kendi halinde insanı neden ezer gibi davranasınız? neden sizin ilginizi sadece lüks, para, pul, makam, mevki çekiyor? bir yazı okumuştum sevgili Dostoyevski şöyle diyor: “şimdi tüm dürüst insanlar çıldırmış durumda. yalnızda vasat ve yeteneksizler hayattan keyif alır” galiba tam da şuan o noktadayız varız ama yokuz. Değerlerimiz varken yokuz, ne zaman varız onu kimse bilmiyor galiba…
birazcık yaşama sevinci desek olur benceEdebiyat
Kitabı henüz okumadım ama herkesin anlattığına göre kitap, ilk kelimesinden itibaren hayata bakış açınızın değişeceği, okuyanın mest olduğu, yaşam kalitesini arttıran, aşkın kalemle vücut bulmuş hali gibi bir izlenim uyandırıyor. Bu yüzden beklentimi yüksek tutuyorum..
Asıl bahsetmek istediğim hepimizin; adını havalı olduğu için bir çok yerde geçirdiğimiz, kalemi kuvvetli yazarlarımızın özellikleri:
CAHİT SITKI:
Küçükken yaramazlık yaptığı için babası tarafından pencereden sarkıtılmış. O günden sonra ölümden korkmuş ve eserlerinde hep “ölüm” teması işlemiş bir abimizmiş…
NAZIM HİKMET:
Nazım Hikmet’in en değişik özelliği devamlı beyaz pantolon giymesiydi. İlham geldiğinde aklındaki sözleri hemen beyaz pantolonuna not alıyormuş. Tüm dünyanın tanıdığı bir şair olmak beraberinde böyle fedakarlıklar getirmiş olsa gerek.
Ve Bursa cezaevinde ıslak ıslak dayak yediği için en çok korktuğu şey ise su imiş…
ÖZDEMİR ASAF:
Beyazıt Öztürk’le aynı devirde yaşasaydı muhtemelen kanki olacak olan iki sanatçının ortak özelliği “R” leri söyleyememesidir. Bir gün Karaköy’e gitmek için bindiği takside Kağaköy demeye utandığı için Eminönü demiş ve Karaköy’e kadar yürümüş…
YAHYA KEMAL:
Ölene kadar evi olmamış fakir bir amcamızmış :) Nazım Hikmet’in annesine aşık olmuş…
hayallerinizi, hayallerimizi gerçekleştirmek için çabalama arzusunu kaybetmemek dileğiyle…