Ülkeler, şehirler ve mekanlar, belki de gerçekten sevdiğin ve paylaşabildiğin insanlarla anlam buluyor ve akla gelenler kalbe düşenler, eski hatıralar dahi olsa, tekrar bir tohum gibi yeşerebiliyordu.
Bir insanın kaderi, dağdaki patika gibidir: Bazen çıkar, bazen iner, bazen de dibi görünmeyen bir uçurumun başına gelip durur. İnsan tek başına böyle bir yolda ilerleyemez,ama birleşenler, birbirine omuz verenler her engeli aşarlar.Bizim alt-üst olan hayatımız için de aynı şeyi söyleyebiliriz.