Gerçek insan iyiliği, ancak karşısındaki güçsüz bir yaratıksa bütün saflığıyla özgürce ortaya çıkarabilir.İnsan soyunun gerçek ahlaki sınavı onun, merhametine bırakılmışlara davranışından gizlidir...
İyiliği duygulanım ve huy, iyi yaradılışlı olmayı ise doğal bir eğilim olarak adlandırıyorum. Gerçekten de iyilik, bizzat tanrısal doğanın bir görüntüsü ve karakteri olması hasebiyle, bütün erdemlerin ve zihnin önden gelen onurları içinde yer alır. Bundan yoksun olan insan huzursuz, fena, kederli, demem o ki, zararlı bir haşere türünden başka bişey değildir. Ahlaktaki iyilik teolojik bir erdem olan hoşgörüye karşılık gelir ve aşırılığı kabul etmesede, hataya neden olabilir.
“ Ne düşündüğüm, ne demek istediğim, ne dediğimi sandığım, ne dediğim, ne duymak istediğiniz, ne duyduğunuz, bundan ne anladığınız, ne anlamak istediğiniz ve ne anladığınız arasında, birbirimizi anlayamayacağımıza dair en az dokuz olasılık var.”