Zeynep Demirer
@zhilald
Aşık olan ve mutlu bir birleşme durumu yaşayan bir insan kendi benliğini düşünmez çünkü sorgulayan yalnız ben (ve ona eşlik eden yalnızlık kaygısı) biz duygusu içinde eriyip gider. Böylece insan kaygıdan kurtulur ama kendisini de yitirir.
Her karar kaçınılmaz bir biçimde feragate yol açar: her evet için bir de hayır olması gerekir, her karar öbür seçenekleri safdışı bırakır ya da öldürür.
İnsan hiç geçmeyeceğini sandığı o anların, günlerin, acıların geçtiğini anladığında keşke bu acısızlığı kutlasa, kutsasa...
