Gökyüzünü yaklaşıyorken şimdi , dudaklarımdan silinen küfürler,
Sabahların beyhude esintisiyle geçmişe doğru yola çıkıyordu.
Ve ben bu yaşımın bana giydirdiği bu gömleğin sıcaklığından,
Yeryüzünün serinliğinde dolaşıyordum. Evet bu bendim, ben.
Ben bir insan , bir evlat , bir babaydım. Zamandan önce...
Zaten zamanda bir ziyandı benden önce , alaylıydı , gösterişsiz.
Sabahların , sabahlara koştuğu gibi göz yaşlarım dökülmeliydi,
Ben ağladım. Ben hiç ağlamadım. Ben zaten hep sabahtım.
her gece ye yazdığım her cümleydim. Ağladım.
Dünya , ne garip. Dünyanın sehtekarlığı kadar işte, ben ağladım.