Allah Rasûlü (s.) ve ashabı kiram (r.anhüm), Kur'ân-ı Kerim'i bazen gizli bazen açıktan, bazen ezberden, bazen mushaftan, bazen belirli bir düzen ve sıra ile, bazen de karışık, hatta bazen tek bir âyeti sabahlara kadar okudular; ama bütün bu okuyuşlarında haeika bir güzellik, kalbî bir içtenlik ve derin bir hasbilik vardı. Onlar, Kur'ân okumanın şeklinden ziyade ruhuna önem veriyorlar ve onu yüreklerinin ta derinliklerinde hissederek okuyorlardı.
Çünkü çocuğunu kaybeden bir anne için yaşanan her yeni gün ilk gün gibidir. Bu acı hiç yaşlanmaz. Yas giysileri yıpranıp ağarsa da, yürek hep karanlıkta kalır.
...bazen heykellerden birinin önüne çömelip saatler boyunca onunla sohbet ediyordu. Biri yanına yaklaştığında,sevgilisine serenat yapan bir âşık gibi kaçıyordu.