Hayat artık daha da zor olacaktı, yine de anneme dedim ki: ''Ne kadar zor olursa olsun, onun kalmasına izin vermek zorundayız. Eğer hepimiz birer lokma az yersek, onu da doyurabiliriz.''
Yükseldiğimi sanırken bayır aşağı yuvarlanıyormuşum meğer. Evet, olan gerçekten de bu. Başkalarının gözünde yükselirken hayat ayaklarımın altından akıp gidiyormuş.