Şimdi gençler, körpeler, küçükler, büyüdükçe anlayacak, bu fırtınayı bir şekilde atlatacaklar. Kimi pişman olacak, kimi utancından deliye dönecek, kimi de alışık gidecek, aynen devam edecek. Ben hiçbi şeye üzülmem gerçi ama onların bu açlığına, yalnızlığına üzülüyorum galiba.
(s. 93)