Geber Anne!...
Sezgin KaymazYazar:
Sezgin Kaymaz
Tahmini Okuma Süresi:
13 sa. 16 dk.
Sayfa Sayısı:
468
Basım Tarihi:
2024
Yayınevi:
İletişim Yayınları
ISBN:
9789750536380
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Sevgi Yerine NefretEdebiyat
Sezgin Kaymaz edebi kalitesi diye bir olgu yerleşmeye başladı bile edebiyat hanemde. Ona özgü bu tarz bizi tüm kitaplarında kendisine alıştırdı . Önce online söyleşi yaptığımız son kitabı olan Düz dünyacılar ile kendisini tanıdım, sonrasında bence en iyi kitabı olan Kün ve şimdi de Geber Anne ile. Sezgin Kaymaz'ı kurgu ve hikayeden bağımsız olarak kesinlikle herkes ne yazarsa yazsın okumalı, çünkü yazarın anlatım tarzı, ironisi, hicivleri ve edebi kalitesi cidden muhteşem. Gönül rahatlığı ile alın okuyun onun tüm kitaplarını, içiniz seçim yaparken rahat olsun.
Otoriter bir anne ve 17 yaşındaki bir evlat çerçevesinde ilerleyen kitap psikolojik yorumlamalarla kendisine çekiyor. Fazlası ile akıcı ve merak uyandırıcı diyebilirim. İlk başta çok fazla ilerleyiş oidipus kompleksi gibi olacak hissi bize verdirse de ters köşe yapmayı da devamında başarıyor. Kitapta paralel evren ve reenkarnasyon da var, düz dünyacılar kitabında da benzer geçişlere şahit olmuştuk, o nedenle bu onun sevdiği tarz da artık diyebiliriz. Bu kafa yapıları bana çok uzak olsa da kitap ve kurgu beni dışarıya itmedi.
Diğer konu herkesin konuştuğu şey olan kitap ismi konusu. Kitabın ismi ile uyuşmayan herhangi bir durum yok. Bunu soran, söyleyen, yorum ve özelden yazan çok oldu. Dikkat çekici ve uyumlu bir isim seçimi olduğunu naçizane belirtebilirim. Kitaptaki ana anne figürü, çocuklar üzerinde baskıcı, yıkıcı ve sevgisiz tavırlarıyla ön plana çıkıyor, bu da dikkat çekici isim seçimi ile tam anlamı ile bütünleşik bir durumda. Kitaptaki çocukların da bu baskının ve sevgisizliğin altında büyümesi, öfke ve nefret duygularıyla şekillenmesi de kitabın çocuklara olan etkisi.
Neden "Geber Anne" ismi derseniz? Şanssız bir şekilde körü aileye düşen o çocukların nefret ve isyanını özetlemek, anneler
Sezgin Kaymaz dili diye bir gerçek var, bağımlılık yapıyor :) Yine akıp giden bir Sezgin Kaymaz eseri. Ama sanki ara ara tekrara düşmüş gibi, kitap biraz daha kısa tutulsaymış tadından yenmezmiş.
Bu kitabın Sezgin Kaymaz kitabı olduğunu kabul etmek istemiyorum. Çok zorlama bir kurgu. Aşırı abartılı bir karakter kadrosu. Hatırladıkca sinirim bozuluyor. Bunu saymıyorum. Yazarın diğer eserlerinde yeniden görüşürüz.
@bidunyakitapgrubu ile birlikte keyifli bir söyleşi yaptığımız Sezgin Kaymaz’ın “Geber Anne!…” adlı romanı, yazarın kendine özgü dili ve insan ruhunun derinliklerine inen anlatım gücüyle dikkat çeker. Roman, sıradan görünen hayatların içinde gizlenen büyük kırılmaları, aile içi travmaları ve bireyin kendisiyle hesaplaşma sürecini çarpıcı bir dille ele alır.
Kitabın merkezinde, annesiyle yaşadığı karmaşık ve yıkıcı ilişkiyle şekillenen bir karakterin iç dünyası vardır. “Geber Anne!” ifadesi, ilk bakışta öfke ve nefret dolu bir çıkış gibi görünse de, roman ilerledikçe bu sözün ardında derin bir acı, çaresizlik ve sevgiyle nefret arasında sıkışmış bir ruh hali olduğu anlaşılır. Sezgin Kaymaz, karakterini yargılamadan, insana özgü tüm çelişkileriyle okurun önüne koyar.
Roman, yalnızca bir anne-oğul hikâyesi değildir; aynı zamanda bireyin geçmişle, vicdanıyla ve kaderiyle mücadelesinin romanıdır. Yazar, dildeki doğallığı, yer yer mizahi ama aynı zamanda sarsıcı üslubuyla okuru bir an bile uzaklaştırmaz. Diyaloglar, iç monologlar ve anlatıcının ironik gözlemleri romanı hem samimi hem de gerçekçi kılar.
“Geber Anne!…” duygusal açıdan yoğun, yer yer rahatsız edici ama bir o kadar da çarpıcı bir metindir. Sezgin Kaymaz, aile kurumunun içindeki görünmez şiddeti, sevgisizlikten doğan yaraları ve affetmenin zorluğunu anlatırken aslında insan olmanın sınırlarını sorgulatır. Romandaki karakterler, tüm kusurlarıyla, zaaflarıyla ve çelişkileriyle hayatın içinden insanlardır.
Sonuç olarak, “Geber Anne!…”, okurunu duygusal bir hesaplaşmanın içine çeken, edebi gücü yüksek bir romandır. Sezgin Kaymaz, yine kendine has diliyle hem toplumsal hem bireysel yaralara dokunur; öfkeyle merhameti, nefretle sevgiyi aynı potada eritir. Bu yönüyle roman, yalnızca bir hikâye anlatmaz, aynı zamanda
Yazardan okuduğum ikinci kitap. Yazarın bu eseri de yine diliyle, üslubuyla, konusuyla sıra dışı. Okurken hem neşeleniyor, hem düşünüyor hem de bulunduğunuz ortamdan kopup o dünyaya giriş yapıyorsunuz. Hem Uzunharmanlar'da Bir Davetsiz Misafir, hem de bu eseri beni gönül rahatlığıyla Sezgin Kaymaz külliyatını bitireceğimin işaretleri.
Sezgin Kaymaz'ın kitaplarıyla bir kaç yıl önce tanıştım. İlk okuduğum kitabı "Bugün Bize Kim Geldi, ve Kaptanın Teknesi" olmuştur. Çok beğendim ve külliyatını almaya karar verdim. Geber anne konu olarak gerçekten tam Sezgin Kaymaz'lik; farklı ve efsunlu fakat bence gereğinden fazla uzatılmış geldi. Çok fazla tekrar vardı mesela, çok fazla....
Yine de Sezgin Kaymaz benim favori yazarlarımdan biri olacak iyi okumalar.
Yani kitap bitti ve ben ne okuduğumu sorguluyorum:) Polisiye desem değil, fantastik desem değil..Evet bir kurgu var yer yer sürükleyici. Yer yer bıraksam mı diye çok düşündüm. Sonra sabredip bitirdim ama olayı tam olarak çözebilmiş değilim . Sizler de tam olarak çözmemek soru işaretleri ile dolu farklı üslup ve biraz da sokak ağzı gibi bir tecrübe edinmek istiyorsanız okuyun derim :)
Sezgin Kaymaz'dan okudugum altıncı kitap "Geber Anne".İsmine bakıp aldanmayın bir vicdan azabı hikayesi aslında.
Tipik bir Kaymaz romani gibi yine öte alem ile bu alem arasında gidip geldik.
Zamanı,ölümü,yasamı sorguladık bol bol. Belki de bizim şu icinde olduğumuz alem, öte alemdir. Gerçek yaşam öldükten sonradır.
Zaman diye bir şey var mı? Icinde olduğumuz ,geçmiş ya da gelecek..... Kime göre neye göre bu zaman bu dilimleri? İçinde bulunduğum zaman belki de geçmişten bir andır.
Romanimizin kahramanları bir aile:Melek Hanim,Şükran Bey ve oğulları Tayfun ve Tufan. Bir de güzeller güzeli kimsesiz çocuğumuz Kerem. Tayfun'un on yedinci yaş gününde annesi Melek Hanım intihar eder. Bu olaydan sonra ailenin bütün hayatı degisir. Annenin ölümünden 17 sene sonra bir genç çocuk çıkar ortaya,Kerem. Ve bundan sonra fantastik diyebileceğimiz olaylar gelişmeye başlar.
Geber Anne!... Sürükleyici bir kitap. Kurgu şaşırtıcı bir halde akıyor. Senaryo haline gelse, ekranda da çok konuşulacak bir çalışma çıkacaktır.
Tasvirler ve karakterleri konuşturması güçlü ve samimi. Kerem hakkında bitmek bilmeyen sayfalar okurken çok yorucu oldu. İnanması güç bir güzellik okuyucuya geçiyor, daha fazla tekrara lüzum yokmuş aslında.
Mitoloji tadında harika bir kitaptı . Geç tanıdığım ama iyiki tanıdığım yazarlardan biri oldu . Okuması çok zevkli anlaması çok güç bir kitap . Kesinlikle olunması gereken bir kitap .
Yazar Hakkında
Sezgin KaymazYazar · 17 kitap
Sinop (Erfelek) doğumluyum. 5 yaşıma kadar orada kaldım, babam bizi terk ettikten sonra 5 kardeş, bir de anne Konya'ya taşındık. İlkokulu ve Koleji (O zamanlar Maarif Kolejiydi) Konya'da bitirdim. 1980'de Hukuk okumak için Ankara'ya geldim. Sporla ilişkim okulla olan ilişkime ağır bastığı için üçüncü senemde Hukuk Fakültesinden ayrılıp Hacettepe İngiliz Dil Bilimine geçtim. Son sınıfa kadar okulun en başarılı öğrencilerinden biri olmayı bile becerdim. Son sınıfa dönemlik kaydımı yaptırmaya gittiğim gün Türkçe dersini alttan almam gerektiğini, çünkü çaktığımı söylediler. Ben de sinirlenip son sınıftan terk ettim. O arada öğrenci affı çıktı. 10 sene önce sıkılıp bıraktığım Hukuk Fakültesinin 10 sene önce yüzüne bile bakmadığım derslerine üç ay çalışarak hepsini verdim ve afla geri dönüp yeniden Hukuk öğrencisi oldum. Bir süre sonra sınıf arkadaşlarım işi abartıp bana "Amca" demeye başladıkları için tekrar sıkıldım ve tekrar bırakıp İngiliz Dil Bilimine döndüm. Çok şükür diplomamı aldım.
Spora cirit ve çekiç atarak başladım, daha sonra hentbolü seçip 31 sene boyunca antrenörlük yaptım. Araya sıkıştırdığım spor değil okul oldu her zaman. Bu süreçte Kulüp takımlarının yanı sıra Millî Takımları da çalıştırdım.
1990 senesinde günlük uyku ihtiyacımın 1-2 saati geçmediğini, hâttâ 3 saat uyuduğum zaman ertesi gün akşama kadar baş ağrısı çektiğimi fark ediverdim. Geceleri okumaktan sıkılınca da yazmaya başladım. Çok sevdiğim bir arkadaşım taslaklardan birini İletişim'e sızdırınca da Can KOZANOĞLU bana "yazar" dedi. O günden sonra spor dahil diğer bütün işler "araya sıkıştırılan" işler oldu. Yazmanın bu kadar hoşuma gideceğini bilseydim 31 sene top peşinde koşmazdım. Gerçi şu anda Voleybol Federasyonunda top kovalamaya devam ediyorum ama gecelerin bana kalan birkaç saatlik kısmı var. Orada yazmaya çalışıyorum.
