Züleyha
@zuleyhaE
Şu anda okuduğu kitap
Stendhal’”in yazdığı gibi, “Aşk iradeden bağımsız olarak gelip geçen bir humma nöbeti gibidir.” Sadece aşk değil, öfke ve korkularımız da çevremizi sararak, bizim seçimimiz olmaktan çok, bize olan bir şey gibi görünürler. Bu nedenle elimize bir mazeret verirler. Gerçek şu ki, sahip olduğumuz duyguları biz seçemiyoruz, diyor Ekman. Bu da insanlara, duygularının esiri olduğunu söyleyerek haraketlerini mazur gösterme fırsatı verir.
En önemli derslerden bir de öfke yönetimidir. Çocuklar öfke (ve diğer tüm duygular) hakkında öğrendikleri temel şey şudur: “İnsan her şeyi hissedebilir,” ama her türlü tepkiyi göstermez.
Çocuk Gelişimi Programı’nın temelindeki varsayım, bu tür anların çocuklara dürtü kontrolü, duygularını açıklama, anlaşmazlıkları giderme gibi eksik kaldıkları becerileri öğretmek için birer fırsat olduğu ve dayatmacılıktan daha iyi terbiye yöntemlerinin bulunduğudur.
Öğrenme çocukların duygularından bağımsız olarak gerçekleşmez. Duygusal okuryazarlık, öğrenme için en az matematik ve okuma eğitimi kadar önemlidir.
Plotinos gibi o da kötüyü Tanrı’nın orada ‘bulunmayışı’ olarak anlıyordu. Kötü kendi başına bir varoluşa sahip değildir, olmayan bir şeydir o. Çünkü Tanrı’nın yarattığı her şey iyidir.