insan hayatı karşılıklı olarak kandırılıp hiçbir şeyin farkına varmadan birbirlerini incittiği ve bu tuhaflığın bariz bir şekilde ortada olduğu örneklerle dolu
her günü pes etmeden, umutsuzluğa kapılmadan, intihar etmeden, hatta siyaset tartışmaya devam ederek nasil atlatıyorlar? Bu kadar katı egoist olabilirler mi? işlerin böyle olması gerektiğinden o kadar eminler ki kendilerinden bir kez bile süphe duymuyorlar mı? eğer öyleyse, sanırım katlanmak daha kolay olabilir. merak ediyorum, insanlarin böyle olup olmadığını ve onlari mutlu eden şeyin bu olup olmadığını merak ediyorum
Bugünlerde insanlar arasındaki iletişimler kopmuş, kimse karşıdakinin derdiyle ya da sorunuyla ilgilenmiyor, merkezde olan tek bir şey var "ben". İletişimsizlik sebebiyle aradaki bağlar kolayca kopuyor, birlik ilkesinden ziyade yalnızlık ilkesini benimsiyor insanlar. Oysa samimiyet duygusunu öldürmemiş olsaydık güzel şeylerin gelme süresini kısaltırdık ama insanoğlu egosunun esiri olduğu müddetçe bunların tarihin tozlu rafları arasında kalmaktan başka çaresi yok.