Puan vermedi·96 syf.·
2026 10. kitabı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Şu düştüğümüz değersiz insan hayatı içinde ömür
devresini tamamıyla geçiren kaç mahlûka tesadüf ediyoruz? Memleketimizde mezar taşlarına mezarda gömülünün doğum tarihi ilavesi de âdet olsaydı yetmişe, seksene varanların azlığını görerek ümitsizliğimiz artardı. 'Hayat' sayısız can düşmanına aralıksız karşı koyarak devam edilen pek nazik bir geçittir.”
İnsanların çok defa saadetten yoksun kalmaları onun hangi
tabii kanunlar üzerine kurulduğunu bilememelerinden ötürüdür.
Olabildiği kadar felaketten uzak kalmak saadetin açık seçik bir yorumu sayılabilir. Aslında saadet o kadar büyük ve o kadar küçük bir şeydir ki buna sahip bazı kimseler kendilerinde bunun varlığından haberdar bile değildirler. Onu kendine has olanlara zıt şekillerde zihinlerinde canlandırıp aramakla ona zarar verip dururlar.
Tanrı önce kendisi olmak üzere ilahlığına şahitlik ederek insanı kendine ve fiiline davet etmektedir. Kelime-i şehadet getirmekle insan Tanrı'ya fayda vermiyor, zararı ondan uzaklaştırmıyor, çünkü Tanrı kendi ilahlığına şehadet etmekle ihtiyaç ihtimalini ortadan kaldırmıştır. İnsan ise şahitliğe iştirak ederek var olmanın parçası haline gelme imkânı bulacaktır. Yunus'un "yoğ iken var olacaktır" dediği bu olmalıdır. Binaenaleyh kelime-i şehadet getirmekle Tanrı’nın birliğini ve ulûhiyetini gerçekleştirmiş olmuyoruz, melekler ve Tanrı'nın fiiline iştirak etmekle yokluğa karşı varlığı, karanlığa karşı nuru, cehalete karşı birliği tercih etmekle "düşünen canlı" haline geliyoruz.
