Beyaz Gemi’de çocuğun saf iyiliği ve sevgisini, dedesine olan bağlılığı ve aralarındaki kopamaz bağın yaşananlarla aldığı hali görüyoruz. Çocuğun bir metafor olarak kullanıldığını düşünüyorum dünyadaki saflığın ama bu saflık hayatın gerçekleri ve kötülükleriyle naıl baş edebiliyor dayandığı tek şeyin de elinden kayıp gitmesiyle güveninin, umudunun
nasıl yok olduğunu okuyoruz aslında.
Artık ne mutlu ne de mutsuzum.
Her şeyi geçip gidiyor.
Bu zamana kadar yaşadığım soğuk bir cehennemi andıran sözde “insan” dünyasında tek gerçek şey bu.
Her şey geçip gidiyor.