Yusufcuk

8,0/10  (1 Oy) · 
3 okunma  · 
1 beğeni  · 
532 gösterim
Mensur şiir tarzındaki bu eser, Büyük Doğu, Resimli İstanbul Haftası ve Türk Yurdu mecmualarında neşredilen parçaların toplanmış hâlidir.Tez olarak romanlarından farklı değildir.İlâhi aşk ve mânevi derinlik hârika bir üslupla işlenmiştir.
  • Baskı Tarihi:
    2007
  • Sayfa Sayısı:
    183
  • ISBN:
    978-975-7663-36-0
  • Yayınevi:
    Kubbealtı Neşriyatı
  • Kitabın Türü:

Kitaptan 17 Alıntı

Herkes bu meydana bir zafer için gelir; ben ise sâde sana yenilmek için geldim.

Yusufcuk, Samiha Ayverdi (Sayfa 15)Yusufcuk, Samiha Ayverdi (Sayfa 15)

Sükût da bir ses değil mi? Yokluğun murâkabe ve tefekkürün gizli ve muzaffer sesi.

Yusufcuk, Samiha Ayverdi (Sayfa 167)Yusufcuk, Samiha Ayverdi (Sayfa 167)

Ah biz insanlar neyiz, göründüğümüzden ne kadar başka ne kadar uzak mahlûklarız.

Yusufcuk, Samiha Ayverdi (Sayfa 131)Yusufcuk, Samiha Ayverdi (Sayfa 131)

Rabbim, sanırlar mı ki, bir âşinâya, bir dosta gülümseyen dudaklarım, bir zevkin, bir meclisin dağdağasına iştirak eden hislerim, orada bunlarla alış veriştedir? Hayır. Alışımın verişimin kiminle olduğunu bilirsin. Senden başkasına bildiremeyeceğim için de susarım işte. Ama adımı, konuşmaza çıkarmışlarmış; ne olacak? İsteyen istediğini söylesin. Zâten ismi senin isminle anılan kim vardır ki, bu dünya onun efsâne bulutlarının bilinmezliklerine karıştırmış olmasın...

Yusufcuk, Samiha Ayverdi (Sayfa 77)Yusufcuk, Samiha Ayverdi (Sayfa 77)

Artık seni bulmaktan da ümidim kalmamıştı…

O zaman, boşa çıkmış mücâdeleler, işe yaramaz didinmelerden sonra evine dönen yorgun, bir adam gibi, ben de içime, kendime döndüm.

Döndüm. Hayretle ve dehşetle gördüm ki sen oradasın. Dağ bayır arayıp bulamadığım sen, oradasın. Biraz küskün, biraz tutkun ve sitemli, yüzüme bakıyor ve diyorsun ki :

— Bütün dünyâdan gizlenmiş olabilirim; fakat senden de mi saklanacaktım ki, en yakınını koyup beni ıraklarda aradın?

Yusufcuk, Samiha Ayverdi (Sayfa 9)Yusufcuk, Samiha Ayverdi (Sayfa 9)

Bilmem acaba biz insanlar, dâima ölçüsü ölçümüzü tutmayan fikirleri de giymekte ısrar ettiğimiz için midir ki gülünç ve zavallı olmaktan kurtulamamaktayız?

Yusufcuk, Samiha Ayverdi (Sayfa 65)Yusufcuk, Samiha Ayverdi (Sayfa 65)

Devletlim! Evvelâ karşıma şu kâinat kitabını açtın ve :

— Oku! dedin.

Ben, acemi fakat çalışkan bir talebe gibi, onu kelime kelime hecelemeye başladım. Dostlarım buna şâhittir. Bir kır çiçeğinde, bir çiğ tanesinde, bir incecik su şırıltısında, zevkte, tebessümde hep senin parmak izlerini görerek hızlı hızlı okuyor ve yanımdakilere söylüyordum.

Fakat bunlara, bu güzelliklere doymadan sahifeler karşımda dönüyor, bütün telâşıma rağmen, zahmette, meşakkatte, göz yaşında ıztırapta gene senin dehâna ve hünerine şahit oluyordum. İşte böylece de gece demiyor, gündüz demiyor, önüme ne gelirse okuyor, okuyordum.

Nihayet yorgunluğuma acımış mıydın, neydi? Karşıma gelip gene bana dedin ki:

— Kâinat kitabını okumak uzun sürer; kendi kitabını oku!.

Bu, o büyük kitabın hülâsası idi; onda da güzelliklerden çirkinliklerden, zevklerden ye acılardan izler, eserler, görünüşler vardı. Belki hakikaten bu, ötekinden küçüktü; ancak kâinat kitabına sığmayan büyüklükler buna sığmıştı.

Şaşırmıştım. Ben bunu, bu karmakarışık, sökülmez, ezberlenmez çetin kitabı nasıl okurum, diye düşünürken, gene karşıma geldin ve:

— Kendi kitabını okumak uzun sürer, beni oku! dedin.

— Seni mi, Devletlim? Acaba bu cihanda seni okumuş kim vardır ki ben bu bahtiyarların arasında sayılayım? Benden bir olmazı istemekle, beyhude didinip tebah olduğumu mu istiyorsun? diye haykırdım..

O zaman tekrar yanıma geldin. Hayır, hayır., yanıma gelmek de ne demek? Gözüm oldun, dilim oldun, tenimdeki canım oldun ve bunları, benim yerime kendin okudun.

Yusufcuk, Samiha Ayverdi (Sayfa 5)Yusufcuk, Samiha Ayverdi (Sayfa 5)

Akıllı geçinen zavallı, gurûruna vurulan bir fiskecikle hiddet ve gılzet buhranları geçirirken, safdil bellenmiş arkadaşı, bir eşik taşı gibi ezilip çiğnenmekten şikâyetsiz, rûhundan tahammül ve sükûn çiçekleri devşirir.

Yusufcuk, Samiha Ayverdi (Sayfa 127)Yusufcuk, Samiha Ayverdi (Sayfa 127)

Rabbim, sanırlar mı ki ben secde ederken taşa toprağa baş koyarım? Hayır. Eğilen başım, o kaskatı yerde senin aşkının yumuşak dalgalarına karışır.

Yusufcuk, Samiha Ayverdi (Sayfa 77)Yusufcuk, Samiha Ayverdi (Sayfa 77)
2 /