Havva
@01Havva
Insan her daim yaşadigi anı kiymetini bilmeliydi.Başımıza gelen her kötü şeyin bize öğretmek istediği bir amacı vardı.Bazen iyi bazen kötü .Bazen de,yaşamamak için ne kadar uğraşsa da o anı yaşardı insan..
83 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Edebiyat tarihimizin en büyük kalemlerinden Yaşar Kemal’in İnce Mehmed serisi, yalnızca Çukurova’nın sarı sıcağını, uçsuz bucaksız tarlalarını, ezilmiş köylüsünü anlatmakla kalmaz! aynı zamanda bir insanın içindeki isyanın, özgürlüğe olan susuzluğun destanıdır. Bu kitaplara puan vermek, yıldızları saymak gibidiryetmez. Çünkü bu eserler, edebiyatın puanla ölçülemeyecek yerindedir.Tıpkı Dostoyevski’nin Petersburg sokaklarında insan ruhunun karanlık dehlizlerine indiği gibi, Yaşar Kemal de İnce Mehmed aracılığıyla Çukurova’da gezerken insanın içindeki özgürlük arzusunu, adaletsizliğe karşı başkaldırıyı ve çocuklukla başlayan o kırılgan yalnızlığı işler. Mehmed sadece eşkıya değildir; o, bastırılmış bir çığlığın vücut bulmuş hâlidir. Korkudan kudrete, çaresizlikten efsaneye giden yolda her adımı bir iç hesaplaşmadır.O yüzden İnce Mehmed, sadece bir köylü çocuğunun eşkıyalık hikâyesi değil, insanın içindeki zinciri kırma mücadelesidir. Yaşar Kemal’in dediği gibi, "her toprak kendini anlatır" onun kaleminde ise Çukurova, dünyanın bütün coğrafyalarına tercüme olur. O yüzden, onu anlatmaya kalemim yetmez!!! #İncememed
İnsanoğlu,dünya yolculuğunda hep bir arayış içerisindedir.Bazen huzur,bazen mutluluk ve bazen de anlam peşinde koşar.Ancak bu arayışların en derini,en hakikisi Allah'a bulma yolculuğudur.İnsan ne kadar dünya ile meskul olursa ruhu o kadar susuz kalır.Oysa Allah bize sürekli hatırlatır ki "kalpler yalnızca onu anmak ile huzur bulur." Yaradani ve kendini bulmak için bazen kaybolur Günlük hayatın karmaşasin da unutulan şey ruhu maneviyatla beslemek ve geçici olan bu evren de verimli işler yapabilmektir.Unutulmamalidir ki,kendinden vazgeçeni kimse kurtaramaz.
Bu aralar Titanik kaptanının çaresizliği gibiyim.Gözlerimi kapatıyorum ama zihnim susmuyor; beynim düşünce deryasında boğuluyor, arka arkasına gelen hızlı tren gibi hiç durmadan devam ediyor, her vagon başka bir endişe taşıyor.beynim gece olunca, tüm ihtişamıyla ve yüksek sesle konuşuyor. Sabahları gözlerime açmak, yüksek rakamlı bir yere tırmanmak gibi yorucu. Vücudum ruhumun ağırlığını taşıyamıyor. Dinlenmeden yeni bir döngüye sıkıştım kaldım. Ne gerçekten uyuyabiliyorum ne de uyanıkken tam anlamıyla var olabiliyorum.