Havva
@01Havva
Insan her daim yaşadigi anı kiymetini bilmeliydi.Başımıza gelen her kötü şeyin bize öğretmek istediği bir amacı vardı.Bazen iyi bazen kötü .Bazen de,yaşamamak için ne kadar uğraşsa da o anı yaşardı insan..
83 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
Puan vermedi·107 syf.·
2025 14. kitabı
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Alamut
10 üzerinden 8,3 verirdim bu kitaba.Bazı kitaplar vardır, bitince zihninde yankılanır; bazılarıysa içindeyken zaten seni senden alır. Alamut ikisini de yapıyor.Çünkü bu kitap sadece bir kaleyi anlatmıyor, bir inancı, bir isyanı, bir stratejiyi, bir illüzyonu ve insan aklının nasıl yönlendirilebildiğini anlatıyor. “Hiçbir şey gerçek değildir, her şey mubahtır” cümlesi, Hasan Sabbah’ın dilinden bir tehdit değil, felsefi bir darbedir aslında. İnançla kandırılmanın değil, kandırarak inandırmanın kitabıdır bu.Bazen yavaş akar ama bilerek... çünkü o ağırlık bir yüktür; okur yavaşlasın da düşünmeye mecbur kalsın diyedir sanki. Kimi karakterlerin duygusal derinliği daha güçlü olabilirdi belki ama zaten yazarın derdi karakter değil, insan zihniydi.
Sonuç olarak, bu kitap bir yolculuk değil, bir uyanıştır. İstersen sadece bir tarihi kurgu diye okuyup geçersin ama istersen o kale senin zihnin olur, duvarlarını sorgulaman için kurulmuştur.
İsrailleşen Dünya
Evet, İsrail’de bir zulüm var. Ancak mesele sadece orada yaşananlarla sınırlı değil artık. Dünya, aynı yöntemi başka biçimlerde kopyalıyor. Sessizlik öğretiliyor önce; sonra sessizliğe alıştırılıyor insan. Alışkanlık, zulmün en büyük kolaylaştırıcısı oluyor. Alışınca, sesler kısılıyor. Derken daha büyüğü geliyor.
Artık savaş sadece topraklarda değil, zihinlerde, ofislerde, plazalarda... Sektörlerde insanlar birbirini ezmek için yarışıyor. Hırs, rekabet, para... Herkes biraz daha fazlası için, diğerini biraz daha geri itmek zorunda hissediyor kendini. İnsanlar günlerini, haftalarını, yıllarını yalnızca dört saatlik bir uykuya, tek bir gün hafta sonuna, küçük bir şey satın alabilmenin hazzına kurban ediyor. Ama yine de yetmiyor. Ne para, ne huzur, ne zaman...Adalet bir gösteri malzemesi; liyakat bir zamanlar anlatılan güzel bir hikâye artık. Yerini dalkavukluk almış. Doğruyu söylemek, risk haline gelmiş. İçin içini yiyor ama konuşamıyorsun. Her cümle bir düğüm oluyor boğazında. Sustukça büyüyor, büyüdükçe zehir gibi yayılıyor insanın içine.
Ve dünya yavaş yavaş İsrailleşiyor... Zulmün sadece şekli değişiyor, özü aynı kalıyor.